Schrijf mee!
« »

Column, Communicatie, Maatschappij

Vrijheid

5 februari 2013 | 120w | Lisette | 5 |

“Met mijn eigen autootje heb ik mijn vrijheid teruggekregen”, jubelde mijn collega. “Ik kan weer gaan en staan waar ik wil!” Jaren later bleek het de opmaat tot hun scheiding te zijn geweest. Ik heb dat niet, geen auto en geen scheidingsgedoe. Ik geniet juist van de trein. Oh, ik ken heel goed de ellende van tjokvolle treincoupés en vertraagd vervoer. Maar nog steeds, na drieendertig forenzenjaren, kan ik genieten van het binnenrijden van een trein op het station. Ik stel me strategisch op en bemachtig een plaatsje vooruit, liefst bij het raam. En al gaande vertijdelijk ik mij. Ik werk, lees, dagdroom of soes. Deze tijd is van mij. Een vertraging geeft alleen maar meer daarvan. Da’s pas vrijheid!

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Lisette of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

3 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »