0
Een verwilderde populist staat voor het hekje. Het moet allemaal minder, is zijn overtuiging. Maar je ziet, het wordt alleen maar meer. Al jaren verrekt hij zijn liezen bij een spagaat tussen vrijheid en de beperking daarvan door die overtuiging. Iedereen bemoeit zich ermee, ook die dat niet mogen. Wat […]
« Oudere stukjes
» Recentere stukjes
Categorie
Maatschappij
De maatschappij, dat zijn wij. Maar dan in 120 woorden.
-
Communicatie, Cultuur, Eten & drinken, Maatschappij, Mensen
Bamischijf
Ik heb al een paar weken last van mijn bamischijf. Niet zo vreemd zegt de fysiotherapeut tegen mij. Als ik goed naar uw beiden knieën kijk, dan kan ik me daar iets bij voorstellen. Ze zien eruit alsof ze dagelijks de fritesboer bezoeken. De vetranden verhullen dat wat eigenlijk zicht- […]
-
Communicatie, Cultuur, Maatschappij
Doorzakken
Ik zal maar met de deur in huis vallen: ik ben een beetje aangeschoten. Niet dronken. Weet je, ik kan altijd precies op tijd, nu ja ik ben niet dronken dus. Jarenlange ervaring zeg maar. Hier kijk, die witte lijn. Huppekee!. Kijk je wel? Hallo! Kijken! Ja, verdorie nu ben […]
-
Communicatie, Cultuur, Familie, Fictie, Maatschappij, Mensen
De heer Vreeswijk en de herfsthumor
‘Er ligt tegenwoordig geen hondenstront meer onder, Vreeswijk.’ ‘Kijk toch maar uit waar je loopt, nicht Alida.’ De heer Vreeswijk wordt er bijkans depressief van. De bomen die maar ongegeneerd hun bladeren op straat lozen, en de bladblazers die met de nodige herrie de bladeren precies in je broekspijpen blazen; […]
-
Fictie, Maatschappij, Mensen
Anton Iem is happy
Anton Iem is niet depressief. Ben je gek! Anton is happy: zijn dochter heeft haar vlogverslaving onder controle en de taakstraf van zijn zoon zit er bijna op. Zijn vrouw is goed te benaderen als ook hij op zijn hoofd gaat staan. Dat is wel een dingetje: zelfs op een […]
-
Communicatie, Maatschappij, Mensen
Depressie: een metafoor
Donker. Moe. Ik moet even zitten. Even maar. Mijn zaklamp zet ik uit om batterij te sparen. Ik heb het koud en ik heb honger. Althans, ik voel mijn maag knorren. Dat betekent dat ik honger heb. “Is hier dan helemaal niemand?” Stilte. Niemand. Ik ben alleen hier. Ik ben […]
-
Communicatie, Maatschappij, Mensen
Blij
‘Je moet gaan hardlopen, ik heb gelezen dat het werkt. Dan komt er een stofje vrij en zo, en dan ben je zo weer blij. Dat hebben ze onderzocht.’ Ik kijk onder mijn kussen vandaan naar hem op. In zijn glimlach voel ik medelijden, maar ook irritatie. Dan trek ik […]
-
Maatschappij, Mensen, Poëzie
Zeilen
Zeilend over de grote golven van oneindige wateren, poogt hij naar een wereld te varen waar hij in rust kan leven. Een reis naar de wereld die hij wil; een tocht naar een wereld die hem wil. Een plek zonder zorgen, zonder angst; een plek welk alleen voor hem bereikbaar […]
-
Familie, Liefde, Maatschappij, Mensen
de schommelstoel
Haar stoel schommelt nog een keer heen en weer en stopt dan. Zijn stoel wordt al jaren niet meer bezeten. Maar hij blijft naast de hare staan. Recht voor hun raam. Samen schommelen en naar buiten kijken. Hij zei altijd “waarom zouden we televisie kijken, wanneer het leven zich gewoon […]
-
Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen, Natuur
Gele herfstbladeren
Ik doe een trui aan, jij zegt dat je juli mist als de herfstochtend dampig is en de lucht grijs. We zien de werkelijkheid verschillend, en de waarheid anders. Jij zegt dat de herfst je depressief maakt, maar ik wil niets liever dan ritselende bladeren, je de hand toereiken waardoor […]
-
Maatschappij, Mensen
Mist
Huilen overkomt me niet meer. Tegenslag en mislukkingen, onbeantwoorde liefdes. Ik accepteer het allemaal gelaten als de waarheid van iedere dag en ga emotieloos verder. Lachen doe ik nog wel, zo heel af en toe. Om een onhandig moment, een woordgrap, de prikkelende energie van de eerste warme zonnestralen in […]
-
Fictie, Maatschappij, Mensen
’t Is maar hoe je het bekijkt
Vanuit het heelal is de aarde een stralende blauwwitte bal. Menigeen zou er een kijkje willen nemen, het lijkt er zo koel en fris en schoon. Eenmaal in de dampkring kijk je met brandende ogen naar de slingerlijn van de Chinese Muur, de Saharavlek en wervelstormen boven Amerika. De glijvlucht […]
-
Column, Communicatie, Maatschappij, Mensen
Haast
Soms doe ik alsof ik gehaast ben. Niet omdat ik ergens moet zijn, maar omdat ik niemand heb om bij te zijn. Het werd een wedstrijd: hoe minder mensen op een dag mijn eenzaamheid opmerkten, hoe beter. Anderzijds wil je dat iemand het toch opmerkt en je aanspreekt ipv weg […]
-
Column, Cultuur, Maatschappij, Mensen
Astrid Joosten en het geneuzel
Ach, mevrouw Joosten, ik raak niet in een depressie. Maar u stelt mij wel teleur als u bij Eva Jinek zegt dat het eens afgelopen moet zijn met dat gefocus op het koningshuis: ‘Dat geneuzel!’ Het gaat wel om miljoenen belastinggeld, mevrouw Joosten! U brengt mij in een spagaat: is […]
-
Cultuur, Fictie, Maatschappij, Mensen
Het is zo lang als het breed is
De balk van slechts tien centimeter breed is haar werkterrein, zoals ze als klein meisje zonder na te denken had geleerd. Maakt een salto, doet een pirouette. Ze verliest haar evenwicht en valt van de balk die steeds smaller wordt – is dit het nou? Een beetje pijn hier en […]
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties