Mijn geboorteplaats is door de Polen bevrijd.
Ik vond het daarom doodnormaal om naar school te fietsen via de Generaal Maczekstraat, vond de Poolse Kapel heel gewoon, en zong het Poolse volkslied mee, fonetisch uitgesproken dan.
Meer bijzonder was het dat mijn vader een Poolse vriend overhield uit de oorlogsjaren, die wij “oom Mateusz” noemden. Ik vond zijn uitspraak altijd heel grappig, want duidelijk anders. Hij was overigens getrouwd met de oer-nederlandse (’tante’) Trees.
Ik heb inmiddels al ruim twintig jaar dezelfde tandarts. Je raadt het al: een Poolse. Ik hoor haar verhalen met interesse aan.
Dus nu Poolse gastarbeiders ook in onze stad klusjes komen opknappen, voel ik me bijna weer als vroeger.
Nee, Polen is nog niet verloren.
« Boekenbal Amsterdam
Hulppieten en hulpsinterklazen »
« Boekenbal Amsterdam Hulppieten en hulpsinterklazen »
Column, Maatschappij, Mensen
Geen anti-polen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Boekenbal Amsterdam Hulppieten en hulpsinterklazen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Lisette. Bijna zeventig jaar na de oorlog werd er in Nederland een meldpunt voor Polen opgezet, ook wel de Polenkliklijn genoemd (Meldpunt Midden- en Oost-Europeanen), waar Henk en Ingrid en duizenden andere (meest anonieme) klagers ze konden aangeven. Je kunt je afvragen of Henk en Ingrid en companen ooit jouw geboorteplaats hebben bezocht, of überhaupt historisch besef hebben.
Geheel toevallig heb ik in oktober laatstleden de 75 jaar vrijheid Breda op bijzondere manieren mogen meemaken. Ik voelde me nederig door onwetendheid.