Schrijf mee!
« »

Column, Maatschappij, Mensen

Geen anti-polen

3 december 2019 | 120w | lisette | 2 |

Mijn geboorteplaats is door de Polen bevrijd.
Ik vond het daarom doodnormaal om naar school te fietsen via de Generaal Maczekstraat, vond de Poolse Kapel heel gewoon, en zong het Poolse volkslied mee, fonetisch uitgesproken dan.
Meer bijzonder was het dat mijn vader een Poolse vriend overhield uit de oorlogsjaren, die wij “oom Mateusz” noemden. Ik vond zijn uitspraak altijd heel grappig, want duidelijk anders. Hij was overigens getrouwd met de oer-nederlandse (‘tante’) Trees.
Ik heb inmiddels al ruim twintig jaar dezelfde tandarts. Je raadt het al: een Poolse. Ik hoor haar verhalen met interesse aan.
Dus nu Poolse gastarbeiders ook in onze stad klusjes komen opknappen, voel ik me bijna weer als vroeger.
Nee, Polen is nog niet verloren.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

2 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »