Het is midden in de nacht als ik mijn collega van de orthopedie bel. Het is niet eens zo lang geleden dat ik zelf wakker werd gebeld. Een patiënt op mijn afdeling was vannacht gaan spoken en gevallen. Ik had haar vluchtig onderzocht; onmiskenbaar een gebroken heup. De foto bevestigde […]

Behalve die ene keer dan, waarover ze nooit meer zouden praten. Vergeten door weg te stoppen, te vergelijken met anderen, want ieder huisje had immers zijn kruisje. Twee keer zestien jaar oude tieners, aan elkaar gekleefd en vergroeid tot een plakkerige veelvoud van middelbare leeftijd met dezelfde fiets. Zielsverwanten. Happend […]

Dissociatie, de dagen dat er een ondoordringbare grens is tussen mij en het leven. Alsof ik in een geluidsdichte plastic bol zit. Wind en weer, emoties van anderen, kleur en geur zijn zichtbaar maar bereiken me niet. In mezelf is het dof en stil, geen contact en geen beweging. Als […]

Ik heb eigenlijk de pest aan schrijven, maar ik weet niet hoe ik anders mijn pesthumeur moet kanaliseren. Aan lezen heb ik ook de pest, maar het doodt tenminste de tijd voordat het late journaal begint. Ook heb ik er de pest aan als mensen mijn stukjes lezen, want ik […]

Aan de grond genageld staar ik naar de vloer die glinstert van de glassplinters en zoetigheid. Nog trillend van schrik raap ik de glasscherven bij elkaar. Het knispert onder mijn schoenen, het prikt in mijn handen. Het steekt door de vuilniszak heen en zo kan ik weer opnieuw beginnen. Vermoeid […]

Iedere dag vlees mag niet meer. Daarom bezoekt de heer Vreeswijk afwisselend de supermarkt en diverse slagerijen – buren en bekenden ontloop je zo het meest. Vandaag de ambachtelijke slager. Bij ambachtelijk denkt de heer Vreeswijk aan de boerderij waar hij met vader en moeder vakantie vierde. ‘Landelijk, die mestlucht,’ […]

Hun uiterlijk was niet het probleem. Ze knipten netjes hun nagels, droegen schone kleren, en hadden beiden een mooie neus. Nee, hun achternamen vormden het probleem: Marc Cellofaan en Brigitte van ’t Zelfde. Altijd weer die flauwe grapjes als zij een drankje bestelde: ‘Doe ons ook maar drie van ’t […]

Een achteruitkijkspiegel gebruik je om te zien wat er komen gaat. Maar is er geen sprake van een afremmende vooruitgang? Voordat je het ziet is alles ingehaald. Schillen en klieken werden van de rest gescheiden en waren voor de schillenboer. De zinken vuilnisbak werd twee keer in de week op […]

Soms kwamen we elkaar tegen. In de kerk, verbouwd tot supermarkt. Nou ja, verbouwd… onze winkelkarretjes hotsten en botsten over de grafstenen. Alles dat in die wagentjes lag, was anders. Zij kochten wit fabrieksbrood, ik volkoren versgebakken brood; zij houdbare melk, ik biologische; zij jonge kaas met cellofaan eromheen, ik […]

Ja, zo hoort het te zijn! De runderlever is heel dun van het sappige middenstuk gesneden. Ondanks dat zout niet zo best is, moet het absoluut hartig zijn. De spekjes kleven vanzelfsprekend aan de cellofaantjes. Gewoon met je vingers ervan afschrapen. Je wilt het zien noch horen. Een broodje halfom […]

De twee dames keken indringend naar hun telefoons. ‘Ik wil graag deze bos hier,’ zei ik haast verontschuldigend. Ik pakte de bloemen voorzichtig uit de emmer. ‘Is het een cadeautje?’ vroeg ze al plukkend aan het cellofaan. ‘Ja,’ antwoordde ik, benieuwd wat ze nog zou veranderen. Een roze papiertje om […]

“Hi, Bernd is thuis” Mijn moeder aan de lijn. Even die stilte, hangend tussen speaker en microfoon waarin mij opvalt hoezeer een stem elke positieve toonzetting kan missen. “Dus als je hem nog wilt zien…” Vervolgt ze aarzelend… Bij een voordeur zoek ik woorden maar hij negeert me, strompelt tussen […]

Het is doorzichtig, maar zeker niet transparant. Een puntje van het cellofaan zit al een tijd los. Er is lucht bij gekomen: de inhoud is bedorven. Maar er wordt toch niet aan getornd. Niemand van zijn club durft het aan. Ze durven zelfs niet een verklede sprekende pop, zittend in […]

Tijdens de cellofaandagen verzamelt heel Amsterdam zich weer aan het IJ om te genieten van subtiele klanken. Yo Yo Ma vertoont zijn magistrale improvisatietalent. Minimale muziek dwarrelt door de cultuurtempel, ijl en transparant. Je krijgt wat je ziet. De verpakking is alleen maar ballast, het gaat om muzikale naaktheid in […]

Ze ziet eruit alsof je de verpakking nog moet verwijderen. Geen karton, maar een heel dun velletje cellofaan, zoals van een nieuwe laptop. Alles is strakgetrokken. Oneffenheden opgevuld. Overschotten weggesneden; waar je ook maar aan kunt denken… Haar gezwollen lippen laat ik met rust. Er gaat een rietje tussen, want […]