Pavlova, een woord waar heel wat over valt te vertellen.
Denk aan de echtgenote van de ultieme hondentrainer, hij rammelde met een bot en ze gehoorzaamden volmaakt.
Wat eleganter was Anna Pavlova, die op wonderlijk poëtische wijze de sterren van de hemel wist te dansen. Bijna een eeuw geleden, maar haar Zwaan is nooit helemaal gestorven.
Een heel ander verhaal is de frambozenpavlova die mijn schoonmoeder altijd maakte voor de kerstdagen. Een waar feest, met de eigengemaakte sleedoornborrel van mijn schoonvader erbij.
Soms was ze zo liederlijk aan het zingen bij het stijfslaan van het eiwit dat haar adem de glanzende pieken over de kop deed slaan. Alsof ze op bevel een pavlovlaflip uitvoerden. Stervende zwanenhalzen op een volmaakte taart.

Een (zo te lezen overheerlijk) toetje met een prachtig voorspel!