Urgentie was haar deel. Potten en pannen. De rapen gaar, wie eet ze nog? Trek je chokeknop helemaal uit. En je onderbroek, of nee, liever niet. Wanneer pierlala verdwijnt. Het zo koud hebben is geen leven en aardbeienjam lust ik niet. Allemachies, het werkt. Ik kan dit misschien ook, later […]

Ze is iemand en verdient meer dan niemand, maar zelfs niemand ziet iemand. En niemand schrijft in haar poesiealbum. Niemand kan wat over haar schrijven wat zij al niet weet. Geen pesterijen, beledigingen en zielenpijnen. Eenmaal gezegd is geschreven, nooit meer uit te wissen. De volgende zal kijken wat er […]

Wat lubberen die dingen tegenwoordig toch gauw, mopperde de koning toen hij zijn kniekousen aantrok. Ik heb iets nodig om ze goed te laten zitten. Wacht eens, had mijn vrouw vroeger niet van die dingen om haar nylons op hun plaats te houden? Hij repte zich naar de slaapkamer van […]

Twee mannen in grijze pakken dringen zich naar binnen. ‘Ho, dat gaat zomaar niet,’ protesteert Elisabeth. Regelrecht stappen ze op de boekenkast af en grissen er een aantal boeken uit: ‘De negerhut van oom Tom’ en ‘Dagoe, de kleine negerjongen’. Als ze de kast met fotoalbums openen, wordt het Elisabeth […]

‘Kijk eens, Vreeswijk. Ik was aan het opruimen, en bijna had ik het met oude rommel bij het vuil gezet. Zoiets waardevols. Kijk, dit heb jij nog geschreven.’ Alida slaat bij het gele papiertje haar hartvormige poesiealbum open: Voor mijn allerliefste nichtje schrijf ik dit gedichtje… ‘Dit heb ik niet […]

Mijn beide zussen hadden op de lagere school een poesiealbum. Het was een begrip, alle meisjes hadden er een en niemand wist wat de naam betekende. Als eerste mochten mamma en pappa erin schrijven. Dat hield in dat mamma ook voor pappa een rijmpje maakte, wat pappa er braaf met […]

De kleurstelling: grijs. Andere kleuren behalve zwart kan ik voor deze “Triumph” niet herinneren. Bijna 40 jaar geleden gebruikte mijn vader hem voor het laatst. Daarvoor bijna dagelijks. Vandaag de dag, onvoorstelbaar. Hij is nog helemaal intact en doet het ook nog prima. Het geluid is zonder meer uniek. Onlangs […]

Nog meer dan vandaag de dag het geval is, was er vroeger rolbevestigend speelgoed, kleding, etc. Een poesiealbum heb ik dan ook nooit gehad. Misschien dat mijn zus er een had maar mijn broers en ik in elk geval niet. De sekse werd duidelijk gescheiden. Een moderne versie anno 2020 […]

“Spomst.” Kasper Vieshaar, Lex van Katthijmkonijnen, Joop Genomen: “Schor!!!” Leo Lijkstaart, Rea: Anton Biessum….”Spomst.” Andere taal genomen: Duin Omhoog. Klas Fiets, Lappen Hand der Spaafles. En spomst. En dan weten ze tal. Saladis. Vast een hengel. Waterhouder, Mac Bonto, Jas, Jacs Af. Niet Spomst*. Omweer Vibra, geschossen. Kit Kat. Spomst* […]

Je had er overduidelijk je er je uiterste best op gedaan. Tekeningen met viltstift én kleurpotlood in bijpassende kleuren. Poesiealbum-plaatjes waar nu zelfs nog glitters op te zien zijn. Onzichtbare belijningen en een foutloos handgeschreven stukje tekst. Je wilde kennelijk een diepe indruk achterlaten en waarde toekennen aan de vriendschap […]

Welke dieren zie je staan? Tien kippen en een halve haan Wat loopt er dan nog meer? Twee zeugen en een manke beer Wat doet onze brave boer? Zo te zien geen mallemoer Wat groeit er op het veld? Dat heeft niemand me verteld Waar laat die boer zijn stront? […]

Brutus52 stond éindelijk oog in oog met zijn bloeddorstige tegenstander, Fok13 van een boerderij verderop. Jaap, de eigenaar van Brutus52 kon het bloed van het baasje van Fok13 wel drinken. De ‘Boer-zoekt-zíjn-vrouw’ van hiernaast was enkele maanden geleden zijn boekje ver te buiten gegaan. Als zijn haan óók nog eens […]

Groningers noemen stronken boerenkool mous, heel kort en krachtig dus, maar “boerenkoolstronken” schijn je niet op deze manier te mogen schrijven. Natuurlijk, die goede Groningers mogen die stronken boerenkool natuurlijk wel eten! Er schijnen in boerenkool veel vitamine C, anti-oxidanten en aminozuren te zitten en het heeft bovendien een ontgiftende […]

Als kind geloofde ik dat het wondermooie horloge van mijn vader, een pronkerfstuk binnen de familie, alle tijd in zich had. Ik zag mijn vader niet vaak. Dus wanneer hij dan eens onder de douche stond, nam ik het horloge van de wastafel en sloeg het stuk met zijn hamer […]

Jazeker, alles gaat met zijn tijd mee. Ook het Carnaval. Niet alleen onder het vergrootglas, voor het geval dat Zuidelijk Nederland vermeend racistisch blijkt. Nee, niets van dat alles maar zeker ultramodern! Wie een liefje scoort via het platform kan namelijk naar de “Tinderopvang”! Daar kun je buiten het carnavalsfeest […]