Twee mannen in grijze pakken dringen zich naar binnen.
‘Ho, dat gaat zomaar niet,’ protesteert Elisabeth.
Regelrecht stappen ze op de boekenkast af en grissen er een aantal boeken uit: ‘De negerhut van oom Tom’ en ‘Dagoe, de kleine negerjongen’.
Als ze de kast met fotoalbums openen, wordt het Elisabeth te gortig.
‘Dit is privé.’
‘Daaraan hebben wij geen boodschap,’ antwoordt een van de mannen. Hij haalt een poesiealbum tevoorschijn uit de stapel. ‘Daar heb je dat versje weer:
“Er liep een negertje op het strand
Hij poetste zijn tandjes met helderwit zand
O, Elisabeth, laat je hartje zo rein
als de tanden van dat negertje zijn.”’
Even later laaien de vlammen op in de tuin.
Weg zijn haar jeugdherinneringen.
Geweldig Nel.
Als je lang genoeg wacht, de zelf tuin ook 😉
Abracadabra…draai ik zelf die 2 woorden om?…slordig….
Wat een heerlijk onbekommerd versje, van voor de sturende taalcensuur.
Zoals ik in mijn boek ‘Congo’ schreef: “ik wil negerzoenen in blanke vla”.
Je eerste zin: “Twee mannen in grijze pakken dringen zich naar binnen” – met het accent op grijs en binnendringen – raakt haarscherp de ontstane doordrammende situatie.
In één woord, Nel: Groots.
@Nel. Raak stukje!
dringen zich naar binnen – dringen naar binnen. Naar binnen dringen is niet wederkerend.
‘Daar heb je dat versje weer’:
“Er liep een negertje op het strand
Hij poetste zijn tandjes met helderwit zand
O, Elisabeth, laat je hartje zo rein
als de tanden van dat negertje zijn.”
Hier staan de aanhalingstekens niet juist: het is een citaat (versje) in een citaat (de man die aan het woord is en het versje opzegt). Juist is:
‘Daar heb je dat versje weer:
“Er liep een negertje op het strand
Hij poetste zijn tandjes met helderwit zand
O, Elisabeth, laat je hartje zo rein
als de tanden van dat negertje zijn.”’
@Han, dank voor de redactie. Je stipt precies twee zaken aan waarover ik aarzelde.
Oorspronkelijk stond er ‘dringen’.
Ik pas het verhaal aan en heb nu een woord over. 🙂
@Nel. Zich naar binnen dringen is wel juist. De aanhalingstekens staan nog niet goed.
@Nel. Excuus, ik zie dat je het hebt aangepast.
@Han, aangepast weer.
Hartelijk dank, @Levja.
@Willem,
dank voor je enthousiaste reactie.
@Rop,
dat hoop ik niet voor Elisabeth.
@Mili,
ik herinner me uitspraak nog heel goed uit je prachtige boek.
Hoop dat nog velen het lezen!
Ik moest meteen aan dit oude versje denken toen ik het werkwoord las.
Inderdaad voor de taalcensuur toesloeg.
Mooi hoe je de eerste zin interpreteert.
Dank!
Hoi Nel, genoten van je stukje! Je mag ook niets meer, tegenwoordig.
Controversieel zeg ik, Ik mag het wel…
Dank je wel, @Ton.
Goed om te horen, @louisa. 🙂
Mooi! Het gebruik van ’te gortig’ vind ik mooi. Wordt niet vaak meer gebruikt, tenminste, ik hoor/lees het weinig. Ik hoop dat Elisabeth haar poesiealbum eerder al heeft ingescand….