Ze is iemand en verdient meer dan niemand, maar zelfs niemand ziet iemand. En niemand schrijft in haar poesiealbum.
Niemand kan wat over haar schrijven wat zij al niet weet. Geen pesterijen, beledigingen en zielenpijnen. Eenmaal gezegd is geschreven, nooit meer uit te wissen.
De volgende zal kijken wat er al is geschreven. Herhalen wat diep in haar geheugen is gegrift.
Blanco pagina’s. Een boekje vol met verhalen, maagdelijk wit. Alleen voor haar, niemand die het ziet.
Hij zegt: ’Mag ik eens kijken? Ik wil zien wat jij ook ziet.’
Zij zegt: ‘Weet waar je aan begint. Als je terugbladert zie je mijn verleden. Maar als je het doet, houd het dan voor jezelf en laat het aan niemand zien.’
Sterk, chapeau Han!
@Ton. Wederom bedankt!
@Han: heel mooi.
@Willem. Bedankt!
Mooi, Han. Misschien hebben we allemaal zo’n boekje.
@Levja. Ik zeker. Dank je.