Tijdens een fikse bergwandeling denk ik na over ezels. Mijn historisch ezels-besef beperkt zich tot de ezels-geschiedenissen in de Bijbel. Bileam luisterde niet naar zijn ezel. Een bloedbad was het gevolg. Eigenlijk was het een ezelin zoals iemand mij vertelde. Een ezel in vrouwelijke vorm lijkt me sowieso iets om […]

Mijn baas riep me bij zich. ‘Zeg, Anton, hoe lang werk je al voor me?’ ‘Twintig jaar, meneer.’ ‘Dat is lang. Ze hebben jou wel eens vergeleken met een slingerplant. Wist je dat?’ ‘Zeker, meneer.’ ‘Niet sterk genoeg om zelf te groeien, maar toch grote hoogte bereikend…’ Met een armbeweging […]

Al vroeg heeft Henk de verjaardagsdoos van zolder gehaald om de kamer te versieren. De slingers hangt hij op aan de -daarvoor bestemde- spijkers en over de stoel van Anja hangt hij een bloemenkrans van crêpepapier. Zoals elk jaar maakt hij haar lievelingsontbijt klaar: toast met honing en een gebakken […]

U bent al eeuwen dood, daarom kan ik u alleen postuum bedanken voor uw humorestheorie. Sinds ik het artikel over deze door u ontwikkelde theorie heb gelezen, weet ik dat ik niet zo gek ben als ik dacht. Ik kan nooit boos worden, en weiger me op te winden over […]

‘U houdt ook van paarden, toch,’ zegt een vrouw tegen mij in het voorbijgaan in ons winkelcentrum. ‘Ja,’ antwoord ik verbaasd over deze plotselinge aanspraak op straat. ‘Ik wilde altijd paardrijden vroeger, maar met dit,’ ze knikt naar haar been, die ze voor mij langs slingert, ’gaat dat niet. Mijn […]

Ook wel melktandjes genoemd. Slingeren overal rond. Eerst aan kleine vleesdraadjes, later in pillendoosjes. Ze moeten bewaard voor de eeuwigheid. Waarom? Heb ik me altijd afgevraagd. Als trofee? Als bewijs van jeugdigheid? Voor de lol? Voor de heb? Om te tonen aan oma en oma? Geen idee. Ik vind het […]

We bevinden ons in een oerwoud, nee jungle, nee rimboe, diep in de bushbush van een niet nader te noemen land in West-Afrika. Life. Wild life. Het stikt van de muggen maar dat nemen we voor lief. Het is de derde draaidag en we draaien nog net niet door. ‘Me […]

Gisteren was het weer zover. Ons jaarlijkse ritueel: samen lunchen. En daarna een bezoekje brengen aan het kerkhof. Het is een mooi rustig plekje, met veel groen. Daar liggen mijn ouders, innig samen. Zoals ze ons hele leven geweest zijn. Toen ze – kort na elkaar – overleden, moesten we […]

Ik hoor gejuich en aan de rand ziet het zwart van de mensen. Middenin is een groot leeg groen veld. Het weer is wat druilerig, al probeert de zon door het wolkendek te komen, maar dit weerhoudt mij er niet van om eindelijk de Highland Games bij te wonen. In kleermakerszit ga […]

Als de dag voorbij is, maar ze nog niet toe is aan de nacht, gaat ze naar bed. Geen letter op papier gekregen. Ze pakt dat dikke boek met goede recensies, maar waar zij niet doorheen komt. Ellenlange beschrijvingen. Als zij het had geschreven… Recensenten maken of breken je; wat […]

‘Doe mij nog maar een neut, ome Joop.’ ‘Zou je dat wel doen, Henkie? Je ouwehoert al als een kut die de hik heeft. Nou vooruit, omdat jij het bent, Henkie. Nog één maar dan moet je wel wegwezen.’ Henkie strompelt de kroeg uit. Onderweg wil hij zijn blaas legen […]

Deze week heb ik een logeerhond. Door haar pluizige beertjesuiterlijk lijkt ze nog een pup. Schijn bedriegt. Op onze wandelingen door het Vondelpark raak ik geboeid door de gezichtsuitdrukkingen van tegenliggers. Ze glimlachen het hondje vertederd toe en buigen hun gezicht naar haar toe. Ze trekken hun wenkbrauwen zo hoog […]

Miriam laat aan een nieuwe medewerkster bij de instelling waar ze woont een foto zien. Het is een foto van haar met zeven bollen van ongeveer een kilometer per bol gevingerhaakt. Ze vertelt dat ze met de buitenschoolse opvang, die aan haar dagbesteding verbonden is het wereldrecord vingerhaken aan het […]

Na een ontspannen dagje heb ik vanavond de top beklommen. Geen bijzondere prestatie daar ons huisje op zo’n twaalfhonderd meter staat. En de berg in z’n geheel zo’n zestienhonderd meter haalt. Weer wordt mijn weg gekruist door een ezel. Een witte ditmaal. Ik zie hem al in de verte staan […]

Hebbes! Net wat ik zoek! In gedachte zie ik dit exemplaar de plaats innemen van de moderne, maar monsterlijk geprojecteerde cijfers op de wand. Eén van de vele invloeden van Fiona. Maar met deze vondst krijg ik mijn zin. Let maar op… Als ik thuiskom is Fiona – precies zoals […]