Iin mijn jonge jaren was ik veel bij mijn grootouders op vakantie.
Hun huis stond aan de rand van een groot paars gekleurd heidegebied.
Ik had daar ook een vakantielief. Hij leerde mij veel van de flora en fauna.
Ik leerde hem over wat verliefde opgroeiende jongens en meisjes doen.
Op een dag liet hij mij de jeneverbesstruik zien.
“”Deze bessen zijn giftig”, zei hij, terwijl hij drie bessen tegelijk in zijn spottend lachende mond stak.
“Jongens kunnen dat vergif verteren. Meisjes zijn daar te zwak voor.”
Ik was op mijn tenen getrapt en legde enkele bessen op mijn tong. Ik ging liever dood dan zijn mindere te zijn.
Ik ging niet dood .
Mannen, ik had het al jong geleerd.
« Praat
Niet om te lachen »
« Praat Niet om te lachen »
Communicatie
Jeneverbesstruik
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Marijcke Cauwe of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Praat Niet om te lachen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ha Marijcke, wat een nare herinneringen. Het doet mij aan de kruisbes, ook wel stekelbes, denken.
‘Ik ging liever dood dan zijn mindere te zijn.’ In mijn ogen was je een braaf meisje!
Dag Levja, ja kruisbessen/stekelbessen heb ik nog geplukt in mijn jeugd, mmmmm heerlijk, bedankt voor je bezoekjes en groetjes ook op FB.
Dag Stella,
ik probeerde traaf te zijn maar het lukte niet altijd en nog steeds niet.