Ik speel cellofaan. Al jarenlang. Het koste aanvankelijk best veel moeite. Ik ben op zeer jonge leeftijd begonnen. Gelukkig maar. Anders had ik lang niet zo ver gestaan als nu. Ja staan. Zittend is het haast onmogelijk om cellofaan te spelen. Dan blijft het plastic namelijk veel te snel aan […]

Met mijn verfroller schilder ik je pastelblauw. Ik leg je angst vast, vooral je verlangen. Ik schets je kijkers met mijn kwast. Misschien mijn antwoord op jouw stille vraag. Je traan veeg ik weg met mijn vingertoppen. Penselend strelend ga ik over je lichaam, het verkleint de afstand tussen ons. […]

Geen gebergte zo mooi als dat van de Alpen. Alpengbirge alleen al klinkt zo mooi. Mijn richtige Alpenseele bloeit altijd zodra ik de Alpen ontwaar. Eerst de voeten bij Garmisch in Beieren en dan langzaam omhoog naar de enkels, knieën und so weiter. Heidi en Peter en opa en de […]

Opgesloten in wat niemand nog heeft meegemaakt. Het benauwt. De petunia’s trekken zich nergens wat van aan en doen wat ze het liefste doen: bloeien. Prachtige kleuren. In een tuin of op een balkon, voor water doen ze waarvoor ze op de wereld zijn. Gewoon uit de grond is speciaal. […]

Deze bloemlezing gaat over bloem. Over tarwe- en patentbloem. Beiden zijn patent overigens. Edoch er is ook verschil. Beiden worden gemaakt van de tarwekorrel. Die bestaat uit grofweg drie onderdelen: zemel, kiem en meellichaam. Dat laatste is “het witte poeder” dat je ziet als je tarwe met een vijzel fijnwrijft. […]

Dap, dapper, dapst. Het zou toch een werkwoord verdienen. Dapper. Dapper zijn. Het bestaat. Wie gaat er dan toch over woorden? De werkwoorden. Die zijn het mooist. Zelfstandig naamwoorden. Prachtig toch? Alsof je het met iemand anders kan? Naamwoorden. Nee werkwoorden moeten we. Werkverwoorden mag ook. Het is maar hoe […]

Slechts één keer per jaar voelde hij de behoefte om alleen te zijn. Dan bracht hij tien dagen door in zijn berghuisje, duizenden kilometers van huis. Ineens was het anders. De gedwongen afzondering maakte dat hij zich bewust werd van de omstandigheid dat hij zijn leven lang was geleefd. Een […]

Mijn zusje had altijd alles onder controle. Haar leven was opgebouwd uit nette penseelstreken, waar mijn leven bestaat uit forse verfklodders op een gescheurd canvas. Hoewel ze jonger was, was ze me altijd voor. Ze sloeg een klas over, terwijl ik bleef zitten. Als ik vol enthousiasme een nieuwe hobby […]

Mijn schuin afgesneden bamboepenseel staat loodrecht op het rijstpapier. Met vloeiende streken zet ik de karakters een voor een neer. Het samenspel van lichaam en geest. De weg van de eenvoud. De vijver weerspiegelt de berg met zijn besneeuwde top. In de verte hoor ik het triomfantelijke geschal van een […]

Haar penseel gaat op en neer, geheel automatisch. Ze voelt alleen het penseel in haar hand. Normaliter schildert ze zonnige taferelen maar nu louter strepen, donkergroen en donkerblauw. Haar verdriet, haar woede zit hier in, ze ziet weinig, haar ogen zijn waterig hetgeen een vertroebeld beeld geeft. Nog geen vierentwintig […]

‘Een man weet niet wat hij mist..’ Het gaat niet uit zijn drukbezette hoofd. Wie zingt dat ook alweer? Een sympathieke man, dat weet hij wel. ‘Als ze er niet is, weet een man pas wat hij mist…’ Hoe ze ’s morgens zonder wat te zeggen – misschien kwam het […]

‘Nar, ik ben een beetje klaar met je,’ verzuchtte de koning. De nar zei niets en verzette z’n kap. ‘Dat is nu precies wat ik bedoel,’ ging de koning verder, ‘als je zelfs niet meer reageert op een aankondiging van je congé, dan is dat voor mij de bevestiging dat […]

Jaren geleden heb ik alle ramen dicht geschilderd. Ze voorzien van in fijne penseelstreken uitgevoerde lentelandschappen, die meedeinen in het licht dat van buitenaf op de taferelen schijnt. Ik kon niet meer tegen de drukte om me heen. Hier heb ik alles. Ik werk vanuit huis en laat mijn boodschappen […]

Hoe moeilijk kan het zijn? Als kind tekende en schilderde ik vrijwel iedere dag, zonder erbij na te denken. Ergens ben ik dat kwijtgeraakt, en met het verdwijnen van de zomer uit mijn leven verdween de kleur via een druilerige, bruine herfst naar een grauwe, grijze winter. Wit papier en […]

Ik heb er een enorme hekel aan. Aan mensen ja. Aan alle soorten ook nog eens. Er schijnen namelijk meerdere soorten te zijn. En ze manifesteren zich bijna allemaal bezittelijk. OSM. Ik bedoel maar. Nee, geef mij maar de dieren. Die maken geen onderscheid in soort. Lachen als een kleine […]