Reikhalzend had mevrouw Hendriks uitgekeken naar de vrijwilligster, die vandaag met haar zou gaan wandelen in het park. Vanwege het coronavirus had ze al die tijd binnen moeten blijven en ze beschouwde het uitstapje dan ook als een welkome afwisseling. Behoudens één enkel telefoontje van een verre nicht had ze, op het personeel na, maandenlang niemand meer gesproken.
Nu zat ze daar in haar rolstoel, met een mondkapje onder haar neus. De felle zon prikte in haar ogen en plotseling was daar die onvermijdelijke nies, gevolgd door een onbedaarlijk hard getoeter. De onthutste vrijwilligster zag nog nét hoe de oude dame schielijk haar neus droogde met het volgesnoten mondkapje. Schuldbewust hakkelde mevrouw Hendriks: ‘Sorry hoor, maar ik had zo’n snotneus…’
Zeer zeker een hartje voor mevrouw Hendriks. Mondkapjes zijn al niet echt aangenaam, in de hitte helemaal verstikkend.
@Levja. Hartelijk dank! Ook namens mevrouw Hendriks! ?
leuk kort verhaaltje?
@Ilona. Dankjewel! ?