Behalve dat ik er een was, had ik er ook regelmatig eentje: een snotneus. Na een bezoek aan de huisarts, samen met mijn moeder, mocht ik op een morgen, samen met mijn vader, met de bus naar Den Haag. Dat was raar, want alleen als het hele gezin nieuwe kleren nodig had – meestal net voor Pasen – gingen we naar de grote stad.
Pappa en ik gingen een groot gebouw binnen waar ik het al meteen vreemd vond ruiken. We gingen naar iemand in een glazen hok, mijn vader smoesde wat en even later liep hij weg. Weg, zonder mij!
Met drie nonnen moesten ze me vasthouden. Die middag werden mijn amandelen geknipt en verloor ik het vertrouwen in mijn vader.
« Depressie
Benijdenswaardig »
« Depressie Benijdenswaardig »
Familie
Verloren
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Willem Olierook of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Depressie Benijdenswaardig »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Willem. Kijk aan, een stuk met Willem in de hoofdrol! Hopelijk is het toch nog goed gekomen met je vader. Puntje…pappa..papa. Grt
Oeps…het kan allebei. Grt.
@Luc, ja hoor, een kind vergee(f)t snel 🙂
@Willem. Om nooit te vergeten. Leuk.
@Han, inderdaad. Bedankt!