Een verhaaltje over aardige, norse of treurige mensen. Maar altijd mensen.
Hij was al oud toen ik heel jong was.
De verhalen vonden hem op de Albert Cuypmarkt of waar dan ook in Amsterdam. Ze stonden op van de straat om in hem te kronkelen. Gekleed in een oude regenjas, een versleten tas in zijn hand, paste hij zich in zijn eigen ‘stukkies’ in.
De filosoof voor de gewone man schreef in de kroeg zijn verhaaltje, met een gifbeker zo groot als het jeneverkelkje naast zich. Of twee en meer.
Hoe oud hij écht is geworden? Ik ga het niet opzoeken op het snelle internet. Want dat past niet bij zijn langzame gekronkel met tikkende tanden op tv zaterdagsavonds laat.


@Han. Een hartje, al was het alleen maar omdat je de moeite neemt om deze vrij unieke verschijning anno 2019 nog even te eren. Ik was vroeger te jong om hem te waarderen, de finesses gingen enigszins aan mij voorbij als jonge tiener. Nu herlees ik hem af en toe en waardeer ik hem des te meer. Ik heb ergens nog een knipsel van een kronkel liggen waarin hij over mijn vader schrijft. In een van mijn stukjes op 120w verwijs ik ook nog naar S.C.
https://120w.nl/2018/oude-ansichtkaart-keizersgracht-amsterdam/
@Cesar. Dank je wel. Wat leuk van je vader. Van jongs af aan boeide Carmiggelt mij al met verhaaltjes over de gewone man. De verhalen liggen echt op straat.
Leuk stukje sluit je bij.
Wat een mooie ode aan Carmiggelt. Ik heb hem vlak voor zijn dood nog in de Regenboogstraat zien staan.
Een vriend vertelde mij over de dood van Carmiggelt in 1986. Hij snikte. Verdronk in zijn tranen.Er was iets fundamenteels verloren gegaan.
@Peter. En jouw reactie vind ik nou weer mooi! In een paar regeltjes een mini-mini-verhaaltje. Dank je wel!
Zijn stem en zijn verhalen zijn helaas bij jongeren niet meer bekend; mooi om deze ‘vader’ der columnisten te eren.
@José. Ja, dat is wel jammer. het is beslist niet uit de tijd waarover hij schreef.