Ik zag een schoen, eerst zag ik alleen een schoen. Een blauwe gymschoen met witte veters. Toen zag ik het been, bloot tot boven de knieën. Daarna zag ik het meisje; ze stond voor de deur van de lift waar ik uit stapte. Dromerig keek ze voor zich uit, haar tas stijf omarmend.
Ik stapte in de metro. Ik keek uit het raam naar de flats, de landerijen, het landschap met al zijn kleurschakeringen van een warme zomerse dag in juni.
Het meisje bleef een beetje hangen in mijn hoofd. Ik zag weer dat eerste beeld, die schoen die zijn eigen leven leek te leiden, de witte profielzool en de manier waarop de veter was gestrikt. De dag was begonnen.


Dag Jose,
Een mooie observatie gevolgd door een mooie inkijk.
Wel mis ik de hak.
Ook zou ik de hp in een trein laten stappen omdat ik vanuit een metro nog nooit landerijen heb gezien.
Jose van Rosmalen,
Na drie kruiken en twee hijsen van het zweefkruid beleef ik het verhaal in een roesje wat best mooi is.
Onder invloed heb ik landschappen gezien vanuit een metro die Han Kols op de frequentie “aarde” nooit zal kunnen zien.
VmetdeVorK.
@Han Knols, kleursc-hak-eringen denk ik. Wel inventief!!!
Groet, Rolf van der Leest
Dank voor jullie reacties; Han, goed gezien, ik wilde het themawoord verstoppen maar wel schrijven over een schoen. Han, vanuit de metro in Rotterdam kun je op bepaalde plekken wel landerijen zien.
@José, heel beeldend beschreven. Knap hoe je hier niet schrijft wat er gebeurt. In dit stuk weet je met woorden te schilderen.
Ineke, hartelijk dank voor je waardering, net als in jouw stukje heb ik het themawoord verborgen, maar zonder dat woord was het stukje er toch niet gekomen. De ervaring van wat ik zag is trouwens authentiek, ik dacht eerst zelfs even een losse schoen te zien en daarna volgden de andere beelden