Ze zullen het niet hardop zeggen, maar zeker denken: die Vreeswijk is een zonderlinge man. Dan maar. Je bent bijkans verplicht de gordijnen vroeg toe te doen, zeker nu de dagen lengen. Maar om nu al bij het kopje thee in de middag in het duister te zitten…
In het hoekje van de kamer zet hij zich neder. Op het bijzettafeltje een kopje thee en een kinderboek. Uit het buffet het blikje van moeder: Tjoklat, met in reliëf de afbeelding van een knielende Indische vrouw met een schaaltje cacaovruchten in haar handen.
Tjoklat bestaat niet meer, maar zijn jeugdboek wel. Wat hij denkt bij het lezen, hoeft niemand te horen. Kleine mannetjes zijn ook mensen en chocolade heeft een chocoladekleur.


Laat ze dat maar denken. Een moment voor zichzelf heeft iedereen nodig, in eigen huis is er helemaal niks mis mee.
Toen ik alleen de donkere gordijnen aan de voorkant had voelde ik me ook bekeken als ik ze dicht deed om tv te kunnen kijken als de zon scheen. (Mooi gezegd, he?) Ik werd inderdaad wel eens somber vanwege te weinig daglicht. Tegenwoordig heb ik ook lichtdoorlatende luxaflex en dat helpt goed tegen dat schuldgevoel en somberheid.
‘Dan maar.’ vind ik geen volledige zin.
Lousjekoesje. De gordijnen overdag dicht vind ik vreselijk. Ik denk toch wel wat ik wil.
‘Dan maar’ is een uitspraak, een verkorting van bijvoorbeeld ‘dan moet het maar zo zijn’.
Verbazingwekkend, eenzelfde blikje heb ik hier voor mijn neus staan, camée pastilles luidt het onderschrift. Er zitten punaises en andere kleine dingen in.
Dan maar, was voor mij ook onbekend. Regionale uitspraak misschien? Denk wel dat Vreeswijk een zonderling is trouwens.
Luc, een mooi en bekend oud merk.
Wat heb je een prachtig schilderij geschreven, Han.
Alice. Dank je hartelijk!