‘Vader, we moeten weg hier.’
‘Nee, ik ga niet, niet zonder hem.’
‘Vader, we moeten wel, hier is niets meer voor ons, we moeten gaan. Het is al dagen geleden, ze zullen hem niet meer vinden. Dat is de bittere werkelijkheid.’
‘Ik ga niet zonder Ling. Ik kan gewoonweg niet’
‘We hebben totaal niets meer, we waren al een etnische minderheid hier, nu is echt alles weg, verwoest.’
‘Ik ga niet zonder hem, niet voordat hij is gevonden.’
‘Vader, als je niet meegaat ben jij straks de zonderling hier, met of zonder Ling, wij leven nog.’
‘Als je straks zelf kinderen hebt, begrijp je me misschien.’
‘Vader, ik begrijp je nu ook, kom, hier is niets meer. We moeten weg.’
« De heer Vreeswijk leest ongecensureerd
Twee kopjes »
« De heer Vreeswijk leest ongecensureerd Twee kopjes »
Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen, Natuur
Verdwenen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Luc Verschuren of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
Reageren
« De heer Vreeswijk leest ongecensureerd Twee kopjes »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Diepe rouw, iedereen gaat er anders mee om. Mooi.
Rouw, niet uit te leggen, niet te leren maar iedereen kent het en krijgt er mee te maken.
Och dit moet toch hartverscheurend zijn…