‘Kun je een nieuwe rits in mijn jas zetten, Sal?’
‘Hoe krijg je het voor elkaar…’
‘Hij ging gewoon stuk.’
‘In dezelfde week die rellen en de Holocaust Herdenking. Ze begrijpen niet wat het is en menen het toch te weten. Een ster op je jas… hoe halen ze het in hun hoofd. Een retrospectief wangedrag vanuit een verkeerd perspectief. Ze zijn mesjogge. Deze tijd heeft de verbinding van een houtje-touwtjejas, je voelt de tocht tot diep in je ziel.
De tandjes grijpen niet meer in elkaar. Ik zet er een nieuwe voor je in, met ook een opener aan de onderkant. Dan kun je er makkelijker uit ontsnappen als hij ooit vastzit. Voor dezelfde prijs, ik zal je matsen.’


@Han: “je voelt de tocht tot diep in je ziel”: wat een mooie omschrijving.
Lisette, hartelijk dank!
Sterk Han. Ik krijg steeds vaker het gevoel dat we als mensheid helaas niet verder komen dan het ‘houtje-touwtje-niveau’.
Willem. Dat is zeker zo. Dank je.