Als ik mijn hartslag tijdens de werkstress beter gehoord had.
Als ik mijn weerstand tegen de fusie minder spanning had laten kosten.
Als ik mijn slaapproblemen had durven aankijken.
Als ik mijn misselijkheid op het werk niet had weggeslikt.
Als ik mijn gemis aan kennis had toegegeven
Als ik mijn onzekerheid had laten zien.
Als ik mij niet groot had gehouden, terwijl ik van binnen huilde.
Als ik mijn schommelingen in de emoties eerder had herkend.
Tja, “A(l)s is verbrande turf”, zeggen ze dan.
In retrospectief is bijna alles te verklaren. Maar zou het daarmee ook te voorkomen geweest zijn?
Ik zal het nooit weten.
Ik leef tegenwoordig in het nu. Veel geleerd, niet ontevreden.
Maar hoe zal het verdergaan?
Een paar taalpuntjes, Lisette.
van binnen – vanbinnen
verder gaan – verdergaan
‘As is verbrande turf’ – Dit is een algemeen bekende uitdrukking. Overbodige uitleg om hier ‘A(l)s…’ te schrijven.
Lisette. In het nu leven, dat beschouw ik als een verstandige keus.
Inmiddels een cliché geworden, maar m.i. toch nog krachtig, de uitspraak van Nietzsche: ‘Was mich nicht umbringt, macht mich stärker.’ Ik geef het in het origineel weer; vind ik wat lekkerder bekken en steviger klinken.
Die uitspraak gaat natuurlijk niet altijd, voor alles en iedereen op, maar dat is weer een ander (120w) verhaal.
‘Hoe zal het nu verder gaan?’ is inderdaad de grote vraag. We hebben wel enige invloed op het verloop van onze toekomst, maar nooit helemaal op het uiteindelijke resultaat. Net een spannende film…
Lisette. Herkenbaar. Met en door een fusie of reorganisatie zijn je keuzes beperkt. Die worden algauw voor je gemaakt.
Heel krachtig en kwetsbaar neergezet Lisette. Tja, al die keren ‘als’ in een mensenleven…
Voor iedereen na de een eerste (of verdere) burnout, een zeer herkenbaar stuk. Helaas wordt het de volgende keer weer Als…
@Ewald:dank voor je taalkundige adviezen. Ik heb gelezen dat vanbinnen en van binnen allebei mogen. Ik ga ‘verdergaan’ aanpassen, en dus een extra woord toevoegen.
Ik ben er niet zeker van dat “As is…” een algemeen bekende uitdrukking is, dus de a(l)s laat ik maar staan.
@Cesar: een spannende film, inderdaad, zonder de garantie op een happy end.
@Han: fijn dat je het herkent. Het heeft me nog lang bezig gehouden waarom ik deze fusie niet trok, en anderen wel. Maar het was wel een breekpunt, met inderdaad heel weinig invloed op het proces.
@Willem: dat is een mooi compliment: krachtig en kwetsbaar overkomen.
@Menno: herkenning door anderen helpt altijd, erkenning nog meer. Dankjewel
Lisette. Als ik me ermee mag bemoeien, vanbinnen als bijwoord van plaats in de betekenis van aan de binnenkant, schrijf je volgens het Groene Boekje aan elkaar. Ook volgens Van Dale. Alleen het Witte Boekje schrijft het los.
Slechts in de zin van ‘ik liep van binnen naar buiten’ schrijf je het los.
De weinigen die echt beter worden van een fusie of samengaan zitten in de directie. Een hoger salaris, en dito pensioen. Grt
@Han: bemoeienis is eigenlijk een uiting van betrokkenheid, dus geen probleem.
@Luc: ook voor bazen is een fusie niet altijd lekker, hoor. Maar managers zien wel meer de uitdaging in zo’n proces. En dat gevoel heb ik nooit gehad, bij geen van de fusies die ik heb meegemaakt.