Ik kwam hem in de Hema tegen. Een tel lang wilde ik hem omhelzen, maar het flitste door me heen dat dit nu verbannen is naar verre herinnering en vage toekomst. De herkenning was wederzijds.
Schutterig namen we elkaar op. Hij, bijna kaal, een buikje, maar nog steeds die olijke blik.
Hoe ziet hij mij? Grijs, in plaats van m’n lange donkere haar, maar nog steeds ‘in good shape’.
‘Goh, Guus, om jou nu hier tegen te komen. Je was toch naar Amsterdam verhuisd?’ was mijn eerste reactie.
‘Klopt Wim, maar daar heb ik niet zo lang gewoond. Ik miste de velden, de sloten, zelfs de kassen.’
‘Wat brengt je dan hier in Apeldoorn?’
‘Dat is een lang verhaal.’
‘Vertel.’
« De crisis voorbij – ruimte voor beperking
Hoop »
« De crisis voorbij – ruimte voor beperking Hoop »
Fictie, Mensen
Ontmoeting
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Willem Olierook of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« De crisis voorbij – ruimte voor beperking Hoop »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Herkenbaar. Onlangs een vriend van vroeger ontmoet. Bijna dertig jaar niet gezien. Grijzer en kaler en dikker, maar toch eigenlijk bar weinig veranderd.
Komt er een deel twee, waarom de hp in Apeldoorn is?
@Ewald, als jij dat graag wilt dan komt er een deel twee 🙂
@Levja, ik heb er nog een voor je in verwerkt (nu houd ik er mee op).
Willem, ik ben dan wel geen Levja, maar ik heb ‘m gezien. Nu moet je inderdaad ophouden. Goed weekend.
@Ewald, jij ook een goed weekend en ’tot thema’ 🙂
Nu zal ik elke keer als ik in deze winkelketen ben hieraan denken.
Volgens mij schrijf je het wel met allemaal hoofdletters. Het is je vergeven.
Geen thema, geen punt. Tot de volgende keer maar weer.
@Willem. Goed stukje. Ik word altijd nog herkend. Mijn mazzel wat dat betreft is dat ik nooit zwaarder ben geworden en al mijn haar nog heb.
Hema – HEMA