Uit het zakmesje – een relatiegeschenk van mijn vader voor zijn klanten – komt meer dan erin zit. Het vijltje gebruik ik nog steeds en altijd denk ik dan aan oom Peet, een collega van mijn vader. Een echte Hagenees, maar hij woonde in Amsterdam. Zijn lange nagels schraapte hij met een rotgeluid over elkaar.
Geboeid luisterde ik herhaaldelijk naar zijn verhaal hoe hij in de oorlog een trap was opgeslopen en in het donker ‘die mof een schop onder z’n reet’ had gegeven – de poef naast de bank was het achterwerk.
Haar heeft hij niet meer en zijn nagels zijn kort en verkleurd. Ik vraag hem: ‘Oom Peet, vertel nog eens hoe u die mof een schop onder zijn reet gaf.’
Gedeeltelijk non-fictie.
@Han. Je doet oudere mensen een enorm plezier door ze te vragen ‘dat verhaal’ nog eens te vertellen.
@Han; mooi! Vooral de poef die als achterwerk dienst doet.
@Ewald. Daarom vroeg ik er ook om.
@Arjan. Leuk dat het jou opvalt. Dank je.
Mooi Han, altijd fijn als een voorwerp zo’n sterke herinnering oproept. Krijg gelijk een sterk beeld van oom Peet.
@Inge. Ik dank je hartelijk.