Stukken karton liggen naast de bak. Een plastic flesje rolt over straat.
Spijbelende kinderen protesteren tegen de klimaatverandering.
Ik loop verder en protesteer vóór een klimaatverandering als ik opzij stap voor een fietser op de stoep. Een kind schopt naar een duif. Ik kan me het woord ‘normaal’ herinneren waarvan de opvatting anders is geworden dan de betekenis.
Aan de gifbekers op Twitter en het lekkende Facebook onttrek ik me. Ik houd me zo stil dat ik de nestels van mijn veters op mijn schoenen hoor tikken.
Ik vraag aan de fietser en het kind: ‘Is dit normaal?’
Hun antwoord is niet normaal. Abnormaal.
Mijn buurjongetje van twee lacht en geeft me een high five. Laat het klimaat maar veranderen.


Recente reacties