Ik was in Parijs, op zoek naar romantiek.
In een authentiek bruin café in Saint-Germain-des-Prés bestelde ik een glas Bordeaux.
Een hoer met een koortslip nam plaats op de kruk naast mij. Ze had zo te zien al zo’n zestig levensjaren achter de rug, al was ze waarschijnlijk pas rond de dertig.
Ik was mild gestemd en het werd een reis naar het einde van de nacht. Urenlang vertelde ik haar over mijn avontuurlijke poolreizen.
Toen ik afscheid van haar nam, keek ze me aan met de intrieste blik van een hond, die vastgebonden aan een boom in het bos wordt achtergelaten. Haar laatste kans op redding was verkeken, de gifbeker kon definitief geleegd worden.
Buiten scheen de zon uitbundig.
« Een klimaatverandering is normaal
Zoete wraak »
« Een klimaatverandering is normaal Zoete wraak »
Fictie
Nieuwe reis naar het einde van de nacht
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Cesar Noordewier of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Een klimaatverandering is normaal Zoete wraak »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Dit stuk veronderstelt voorkennis van het meesterwerk van Celine, met de hallucinerende gedachten van de hoofdpersoon
@José. Het is inderdaad een eerbetoon aan de schrijfkunst van Celine, met een hoopvolle slotzin. In ieder geval ogenschijnlijk. Maar ook zonder voorkennis is het, als een speldenprikverhaaltje, te lezen.