De conducteur scant de kaartjes, wij elkaars ogen.
Ik lach. Zij lacht.
Zo gaat het wekenlang. Vertraging is een zegen, het weekend een onderbreking.
Ze wenkt me. ‘Kom maar wat dichterbij, hoor. Ik bijt niet,’ zegt ze.
‘Voordat ik me voorstel, moet je al iets al van me weten. Ik heb een vriendin, ik ben lesbisch. Nee, niet biseksueel, gewoon lesbisch. Toch maak je het me moeilijk. Of juist gemakkelijk. Want genegenheid ligt op dezelfde plank als liefde in een ruime inloopkast. Liefde en genegenheid kiezen zichzelf.’
Ik vraag of ik haar handen mag vasthouden en zeg: ‘Weet je, wat zou ik graag willen dat ze gelijk hadden.’
‘Wie?’
‘De mensen die zeggen dat homoseksualiteit te genezen is.’
Ze lacht.
« Plotprobleem
Weemoed »
« Plotprobleem Weemoed »
Communicatie, Cultuur, Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen
Een bijzonder treinstel
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Plotprobleem Weemoed »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties