‘O, meneer, hartelijk dank, zonder haar teddybeer kan ze niet slapen.’
‘Alsjeblieft,’ zegt de man en hij geeft het meisje in de wandelwagen haar knuffel terug.
‘In de schaduw is het nog koud,’ zegt de moeder.
Hij groet en ziet de toekomst van hem vandaan rijden. Zijn koude handen stopt hij in zijn zakken.
Natuurlijk, hij knokt door, maar een vooruitzicht is wat anders dan een vergezicht. Hij zingt zachtjes: “Zeg me dat het niet zo is.”
Uit gewoonte doet hij zijn handen in zijn zakken, want koud is het niet meer.
De vogels fluiten, het water is helder en de vrouwen zijn mooi. De angst zal verdwijnen.
‘De vlek op de foto was schaduw,’ had de specialist zojuist gezegd.
Han, ik gun je hp het allerbeste (een vriendelijke man, zo te lezen), maar de woorden van de specialist zijn naar mijn idee niet per definitie hoopgevend.
@Ewald. Zo is het wel bedoeld. Iets onschuldigs in ieder geval.
Dat had ik ook wel begrepen, Han.
Oké, Ewald.
@Ewald: mooi beschreven, een heel verhaal in 120 woorden, en we eindigen hoopvol. Dank daarvoor
@Lisette. @Ewald…? Haha!
@Han, gisteravond dacht Kees Leeuw dat jij mij was, nu denkt Lisette dat ik jou ben. Voor de zekerheid ben ik net even voor de spiegel gaan staan, maar gelukkig zag ik gewoon mezelf en niet jou.
@Ewald. Ik deel jouw vreugde!
@Han: ik zei het toch…, ik dacht dat ik het nog gecheckt had. En ik vond het nog wel zo’n typische Han-verhaal….
@Han ☺☺☺
@Lisette. Een Han-verhaal, wat is dat?
@Han: eh…er is een aantal ingredienten waaraan ik dan denk: snufje politiek, iets met man-vrouw verhoudingen, geen enkele taalfout. Dat vormt dan samen een lekker leesbaar verhaaltje.
Zoiets?
@Lisette. Wat leuk. Het is heel leerzaam te vernemen hoe een ander naar jouw stijl kijkt. Dank je hiervoor!
PS Taalfouten maak ik gelukkig wel als mens, hoor.
@Han: Ik snap je. Ik houd me ook aanbevolen voor een schets van mijn ‘soort’ verhalen, dus als je wilt…
@Lisette. Beschouwend, nostalgisch, gevoelig en raak. Soms fictie die ook realiteit kan zijn.
Mooi Han. Ik twijfel of schaduw op een (rontgen?) foto logisch is, maar ik vind het wel een mooie scene en een hoopgevende afloop.
@Inge. Dank je. Ik heb daar wel meer over gehoord. Maar misschien zit ik ernaast.
Hoi Han, ik heb niet goed door wat er in de eerste alinea gebeurt. De toekomst rijdt bij hem vandaan? Die moeder en kind zijn toch niet zijn vrouw en kind? ‘Zeg me dat het niet zo is’ gaat over een dood kindje.
De tweede alinea speelt veel later in de tijd? HP heeft geen kanker, als ik het goed begrijp. Ik zie een link naar alinea 1 (de handen in de zakken, de nu afwezige kou), maar zie het verband niet.
Ik ben een beetje confuus. Graag gelezen, dat wel.
@Han: wow, wat mooi verwoord, over raak gesproken… Dank!
@Ostinato. Het meisje symboliseert voor de man de toekomst. Dat hoeft natuurlijk niet zijn eigen kind te zijn.
‘Zeg me dat het niet zo is’, gaat m.i. over een volwassene in het liedje. Maar al zou dat niet zo zijn, de man denkt eraan. De koude handen zijn letterlijk en figuurlijk weer warm dankzij het goede bericht dat de man heeft gekregen.
@Lisette. Geen dank!