We zitten op een vlot en drijven op een meer. Ons huis hebben we verlaten. De stad waar we woonden hebben we prijs gegeven. De gebouwen en torens staan er nog, maar veel brokkelt al af. We peddelen naar het oosten, waar het land hoger is. Het ijs op de Noordpool is verdwenen, de zee staat nu zeven meter hoger dan zeventig jaar terug, 2017, het jaar dat ik werd geboren.
Het Randstadmeer strekt zich uit tot Amersfoort.
Waarom, mensen van 2017, snapten jullie het pas toen het te laat was, toen Trump alles deed om deze wereld kapot te maken en hij daartoe jaren de ruimte kreeg?
Waarom moesten wij de kinderen van een verloren wereld worden?
Waarom toch?
Sterk, José
@José. We snappen het misschien wel, maar een naar gevoel van machteloosheid overheerst. Raak en mooi stukje!
Tussen waarom en mensen zou ik een komma plaatsen.
Hoi José, mooie invulling, heel sterk die koppeling aan de recente stellingname van Trump.
De waarom-vraag is een heel indringende, waar ik geen antwoord op heb. Hopelijk komen we met zijn allen nog op tijd tot inkeer, want dit wil ik niet aan mijn kleinkinderen hoeven uit te leggen.
<3
Levja, Han en Ton, dank voor jullie reacties; Han, ik heb de komma toegevoegd. Twee jaar geleden bezocht ik lezing van Peter Kuipers Munnike en toen schrok ik wat er zou kunnen gebeuren. Ik hoop natuurlijk dat het niet zo ver komt en misschien heeft Trump ook we het schrikeffect dat we zijn benadering massaal afwijzen.
Originele dystopische peddelinvulling! Met dank aan de heren Bannon en Trump…
<3
Goed verhaal?
Wauw, mooi José…
<3 2087… Dan moet ik 111 worden om het te mogen meemaken… De wereld zal er vast erg anders uitzien…