Schrijf mee!
« »

Column, Familie, Fictie, Maatschappij, Mensen

Stromof

24 augustus 2016 | 120w | Han Maas | 5 |

Het beeld is vaag, van een kind dat te jong was om het zich helemaal te herinneren.
Maar juist dat ene beeld dat als door een diaprojector wordt scherpgesteld ziet hij altijd.
Dat van zijn opa tussen de strobalen en de mof aan wie hij de benzine niet wilde afstaan. Hij hoort zijn opa schreeuwen. En die lucht vergeet hij nooit.
Dat gruwelijke scherpe beeld… Te erg voor een kind dat niet alleen met zijn ogen kijkt.
Zijn dwangmatigheid kan nooit erger zijn dan het onuitwisbare beeld. Op dat moment veranderen stropoppen in moffen, is er geen plaats voor vergeten en vergeven.
Volgend jaar doet hij het weer. Stropoppen moeten in zijn hel verbranden tot er geen een meer bestaat.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

7 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »