Het beeld is vaag, van een kind dat te jong was om het zich helemaal te herinneren.
Maar juist dat ene beeld dat als door een diaprojector wordt scherpgesteld ziet hij altijd.
Dat van zijn opa tussen de strobalen en de mof aan wie hij de benzine niet wilde afstaan. Hij hoort zijn opa schreeuwen. En die lucht vergeet hij nooit.
Dat gruwelijke scherpe beeld… Te erg voor een kind dat niet alleen met zijn ogen kijkt.
Zijn dwangmatigheid kan nooit erger zijn dan het onuitwisbare beeld. Op dat moment veranderen stropoppen in moffen, is er geen plaats voor vergeten en vergeven.
Volgend jaar doet hij het weer. Stropoppen moeten in zijn hel verbranden tot er geen een meer bestaat.
« Kiezen
Relatieve tijd (Blauwtjes 30) »
« Kiezen Relatieve tijd (Blauwtjes 30) »
Column, Familie, Fictie, Maatschappij, Mensen
Stromof
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« Kiezen Relatieve tijd (Blauwtjes 30) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Indrukwekkend Han
@Levja. Dank je. Vreselijk als iemand een trauma heeft.
Je zult maar met zo’n trauma behept zijn… Mooi geschreven, Han.
@Marlies. Hartelijk dank!
Indrukwekkend. Ik heb je tekst een paar keer opnieuw gelezen. Afschuwelijk dat sommige kinderen op zo’n jonge leeftijd getuige zijn van zoiets verschrikkelijks.
Alice, hartelijk dank! Trauma’s zijn verschrikkelijk. Helemaal voor kinderen.
stromof is wel een mooi scheldwoord!