Schrijf mee!
« »

Fictie, Mensen

Reflectie

6 februari 2016 | 120w | Inge Hulsker | 7 |

‘Kom op, je kunt het,’ zeg ik tegen mijn spiegelbeeld.
‘Vergeet het maar,’ antwoordt de spiegel.
Ik val bijna achterover van verbazing. Starend naar mijn spiegelbeeld breng ik mijn hand naar mijn haar. Mijn evenbeeld doet precies hetzelfde. Natuurlijk, het is mijn weerspiegeling. Ik schud mijn hoofd. Het zijn gewoon de zenuwen voor de presentatie die ik straks moet geven.
‘Ik kan het,’ zeg ik weer tegen de spiegel.
‘Niet,’ zegt mijn replica. Ze steekt zelfs haar tong uit.
‘Hou je kop.’
‘Het is je eigen kop.’
‘Bijdehand.’
‘Wat je zegt ben je zelf.’
Ik smijt een stoel tegen de spiegel en hij barst in duizend stukjes.
‘Zo. En nu ga ik.’
‘Het wordt niks!’ klinkt het van duizend kanten.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Inge Hulsker of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

4 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »