Daar stond ze, in de deuropening. Het was de slachtofferblik in haar ogen die mijn bloed deed koken. Twee jaar lang, twee lange jaren lang had ik niks van haar gehoord. En nu was ze er weer, hulp vragend, steun zoekend. “Je denkt zeker dat ik gek ben, als het goed gaat heb je me niet nodig, maar als er iets aan de hand is, weet je me weer te vinden.”
Ze deed een stap in mijn richting en strekte haar arm. “Ik hou van jou, jij bent mijn liefste zus.” Onwillekeurig ging ik een pas achteruit. “Ik heb hulp nodig”, ze fluisterde bijna.
Ze was een replica van mijn vader. Wellicht dat ik daarom van haar zou blijven houden.
« Reflectie
Randfiguur »
« Reflectie Randfiguur »
Communicatie
Zusje
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Machteld of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Reflectie Randfiguur »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Mooi en treurig.
@Inge, dank je, @Levja, geen idee, @Nele, nee, die komt er zo aan.
@Ewald. Volgens mij onder verkeerde stukje gekomen ….
Klopt Levja. Zal het nog een keer plaatsen. Excuses aan Machteld.