Marcello Mascarpone Nepjes roept drie maal ‘Replica!, Republica.’ Alexandra Gorgonzola Nepjes nipt aan haar rijstepapijsje en prijst de kwaliteit van haar versnapering stap voor stap. Haar moeder Esperanza Mozzerella Nepjes prijst niets aan, maar smult van eenzelfde rijstepapijsje. Replica? Zowel Alexandera als haar moeder weten wel beter. Een verschil van ruim twintig jaar, al is dat verschil uiterlijk nauwelijks waarneembaar. Evenmin schijnen er uiterlijke verschillen te zijn tussen de zoon Marcello en zijn vader Pasquale Provolone Nepjes. Alexandra en haar moeder, zowel als vader Pasquale bepalen zich tot de pasta. Marcello roept tot balkens toe in de keuken: ‘In het pak spaghetti zijn al die dunne stengels gelijk,’ voordat hij de bos stengels boven een pan met kokend water breekt.

Bijzonder verhaal, Chris, waarbij de herhaling een humoristisch effect heeft,
<3
@C.P.V.: komisch inderdaad. En wat ik nog leuker vind is dat de familienaam Nepjes dan weer helemaal niet Italiaans klinkt.
En een metafysisch pak spaghetti waartoe drie Nepjes zich tot bepalen. Waarom is Marcello daar niet bij? Is hij eerder bepaald tot een grotere lap pasta zoals bijvoorbeeld een lasagnablad?
Broeder Vincentius,
Al luistered naar de “Pulp Fiction” soundtrack op de platenspeler heb ik uw verhaal een paar maal gelezen.
Het zou zo een fragment uit een Tarantino film kunnen zijn.
Hou ze er in die sprookjes.
Mag ik dit een smakelijk stukje vinden?
Beste Nel,
Bedankt voor je positieve reactie,
Chris
Beste NeleDeDeyne,
Ik hou van Italiaans eten, zoveel is wel duidelijk. Mijn favoriet is 4-kazen pasta.
Met vriendelijke groet,
Chris
Beste VmetdeVork,
Ze er in houden? dat zal ik zeker! En, de associatie met Pulp Fiction is zeker niet het slechtste compliment.
Met vriendelijke groet,
Chris
Beste Levja,
Dan komt de appetijtelijke bedoeling in elk geval over.
Met vriendelijke groet,
Chris