‘Weet je, liefste, het was een beetje koud in mijn hart.’
Terwijl de laatste noten op de radio wegsterven, denkt Toni terug aan de tijd met Robin. Toen was er nog geen kou in zijn hart. Toen was er nog geen kanker.
De ruitenwissers vegen onvermoeibaar de miezerende regen weg in de koude ochtend. Op weg naar haar graf, voor de eerste keer na al die jaren. Eindelijk is de pijn geen obstakel meer en het verdriet geen dolk in zijn hart.
Als hij bij de sobere witte steen staat, met enkel haar naam, breekt de zon schuchter door. Hij voelt hoe de zonnestralen zijn schouders strelen en hem een warm gevoel bezorgen. Alsof Robin zegt: ‘Het is goed zo.’
Benny, een indrukwekkend stukje over een eenzame gang naar die witte steen.
Prachtig Benny.
Troost kan in kleine dingen schuilen.
(Wat me nu niet meer los laat: wie is ook weer de zanger van het liedje waarmee je begonnen bent?)
Dankjewel, Alice. Het was Frank Boeijen met zijn fluwelen stem.
@José: dankjewel, verdriet draag je uiteindelijk altijd alleen.
Ja dat is m! Dank je Benny ?
In één woord: prachtig, hoe mooi heb je het verdriet van al die jaren neergezet en eindelijk komt er nieuwe ruimte in het hart van de hp. Gelukkig maar!