Hij dronk langzaam de laatste slok uit zijn kopje espresso. Hij proefde de bittere nasmaak.
Geen suiker in de koffie deze keer. Hij betaalde, stapte op en liep naar buiten. Het was donker en nat in de smalle steeg. Hij voelde de regen striemen langs zijn gezicht.
Hij liep vastberaden, als een man die recht op zijn doel afging. Na een korte wandeling stond hij stil voor een woning en hij belde aan. Daarna weer alleen het geluid van wind en regen. Geen reactie, geen deur die openging.
“Ik kan wachten”, sprak hij halfluid, terwijl hij in zijn broekzak het koude metaal voelde. Zijn gezicht toonde haat en verbittering, voor suikerzoete woorden was het te laat. Het doek was gevallen.
Mooi dat wij moeten raden bij wie hij aanbelt. Mooi dat je al aan de sfeer (de koffie) kan proeven hoe het afloopt.
Dank voor je reactie @Lousjekoesje
Ja, ik houd ervan, als er te raden overblijft voor de lezer. Dan houd ik de rest van de 120 woorden over voor de suggestie en de sfeer.
Mooi van bitterheid.
goed opgebouwde spanning
Bedankt @José en @Levja voor jullie reacties.
Nu even met naam erbij.
Nel
van harte gefeliciteerd met je weektitel. Een meer dan terecht weekwinnaar. Het leest als de kaftekst van een intrigerende psycholiche thriller.
@Nel, van harte Proficiat. Van de koffie naar de koektrommel. Erop trommelen kan ook maar kijk uit voor de trommelvliezen. Fijne week toegewenst, hartgroet, Mir.
Gefeliciteerd @Nel. Je stukje heeft gelukkig zo een goede nasmaak.
kafttekst
Dank voor alle reacties op mijn stukje. Ze werken voor mij stimulerend door te gaan met schrijven.
wat een leuk verhaal