Toen Basje vijf jaar oud was, ontving hij een prachtig kleurboek cadeau. Iedere keer dat hij buiten de lijntjes kleurde, kreeg hij geen toetje bij het avondeten.
Toen dat niet meer hielp, las papa hem steeds voor straf urenlang voor uit Finnegans Wake van James Joyce. De jeugd van Basje werd hierdoor gekenmerkt door alle mogelijke facetten van angst.
Maar op een dag won hij de tekenwedstrijd van zijn school. Hij was de enige die mensen, dieren en objecten onvaste contouren had durven geven, waarmee hij volgens de driekoppige jury blijk gaf van een zelfstandige, creatieve en avontuurlijke geest.
Voor zijn kunstwerken worden tegenwoordig astronomische bedragen neergeteld op internationaal vermaarde veilingen. Daarmee is de vloek van het schijnbaar onherstelbare verbroken.

Finnegans Wake? Daar had de kinderbescherming aan te pas moeten komen.
Lang geleden deed ik mee aan een schrijfwedstrijd van City2City. Opdracht: Schrijf een extra hoofdstuk voor Ulysses. Ik won de derde prijs, en daarmee alle boeken van James Joyce. Onleesbaarbaarheid heeft als synoniem Finnegans Wake.
@H2OWritez. Dat is nog eens een cadeau op niveau. Finnegans Wake is ook door twee vertalers naar het Nederlands vertaald. Ik weet niet hoe het nu met ze gaat, maar ik hoop dat ze na afloop van die klus adequate hulp hebben gekregen en er op professionele wijze aan hun herstel is gewerkt.
Overigens schijnt Joyce dat boek ook geschreven te hebben als een soort wraak voor de bijna uitroeiing van het Keltisch en het door de Britten opleggen van het Engels aan de Ierse bevolking. Een zoete (?) wraak via of op de Engelse taal dus.