De vrouw kende een man die een vrouw was, tenminste dat dacht de vrouw die zich zelf af en toe als man door het leven begaf. Misschien was de man ooit vrouw geweest, of bezig vrouw te worden, of bestond alleen de wens in die richting. De vrouw begreep dat […]

Het gaat nergens over. Het gaat ook nooit over, dit nihilistische niksdoen. Nimmer heb ik me erdoor laten activeren noch stimuleren tot iets echts. Ik zit er lekker doorheen op mijn zitzak, een vrijwillige gevangene van mijn gruwelijke fantasie. Zonder enige link met de reële moet-maatschappij rijgen de seconden zich […]

Is Washai anders het toonbeeld van kalmte, nu oogt ze zenuwachtig en een tikkeltje onbeheerst. Ze vindt het lastig dat ze Willem niets verteld heeft over haar vriend. Waar ze al zeven jaar mee samen is. Op mijn voorstel om dit bij een volgend bezoek van Willem alsnog aan hem […]

Washai was bezig met een man. Toen ze klaar was, wendde ze zich tot mij. Rode blosjes op de wangen en een beetje zenuwachtig. Ondertussen had mijn voorganger (laten we hem Willem noemen) afgerekend en was verdwenen. Terwijl Washai mij haar diensten bewees, vertelde ze me één en ander. Hoe […]

Trots, zo voel ik me wel die dag. Ik ben op pad met dochter van negentien en nicht van begin dertig. We gaan demonsteren in Amsterdam. Van de Dam naar het Museumplein. We doen mee aan de Women’s March. Omdat we niet willen dat haat ons verdeelt, dat verdeeldheid ons […]

Daar stonden de zesentwintig mannen treurig, op het grote veld met lege tribunes. Vijftien troffen geen enkele schuld. Maar die elf, allen hetzelfde gekleurd, die hadden het feestje twee weken geleden aardig verstierd. Een club van hoge heren moest eraan te pas komen. Ze spraken allemaal recht en krom. Met […]

Spreek ik gisteren Washai. Ze is nog steeds in de war. Ik ken Washai al een tijdje. Ze vindt het goed dat ik over haar schrijf, maar wil niet bekend worden. Daarom zal ik sommige dingen een klein beetje anonimiseren. Zonder de waarheid geweld te doen. Ze heet dus Washai. […]

Dat iedereen mij zo geestig vindt, daar kan ik met mijn lege verstand niet bij, peinst Peta. Zou het komen, doordat ze dwars door me heen kunnen kijken, of juist omdat ik onzichtbaar ben? Snappen ze wanneer ik met mijn scherpe geest ronddwaal? Of met mijn domme geest mensen op […]

Zo op verheugd, het einde van de week, de vrijdagmiddag, altijd feest. Alleen al het vooruitzicht brengt het water in de mond. Zout water. Zout speeksel, gedachten aan zee. Ik zie mezelf door de week langs het strand wandelen, turend door mijn verrekijker. Komen ze al terug? Van zee? De […]

Inmiddels durft ze erover te praten. Ze heeft haar alles verteld. Over de leugen die haar aangepraat is als kind. De leugen, dat ze niet van knuffelen hield. En dat ze nu zo geniet van een knuffel van haar. Gelukkig begreep de vrouw het en kreeg ze weer een knuffel. […]

twee ogen veel dorst Waarom schildert een schilder een koning? Speelt dat beeld met het doek als een kroning? wil hij veel meer bezoek en beloning tilt men eerder het doek naar een woning. één VorK veel dorst Daar schildert de schilder de koning. Die schreeuwt wild om de imker […]

Ik heb een spierziekte, die is veroorzaakt door een afwijking in de genen. De bouwstenen van ons DNA, de nucleotiden zijn hiervoor verantwoordelijk. Deze spierziekte heet HMSN, ook wel de ziekte van Marie Charcot Tooth genoemd. Het leidt tot zwakke voeten, onderbenen en handen. Enige duizenden mensen in Nederland hebben […]

Purine, suiker en fosfaat leveren oorlog in mijn lijf. Het aftellen kan beginnen. Ik werk in de bioindustrie. Er gaat veel geld in om en dat trekt veel volk van divers pluimage. Professor Zonnebloem staat te popelen van ongeduld. De kariatiden van het Erechtheion staan op instorten. De nucleotidekever is […]

‘Wij willen toch allemaal hetzelfde, vrede, eten iedere dag, dak boven ons hoofd, je kinderen gezond en gelukkig zien opgroeien en niet te akelig doodgaan toch, geen oude mensen dement laten verklaren door de omgeving en dan dood laten maken door een dokter op verzoek, maar dat staat nergens’ zegt […]

Gijs de Drijfsijs en Truus Tureluur hebben elkaar het Ja-woord gegeven. De een afkomstig uit een groezelige stadsgracht en de ander uit een groene polder is het eigenlijk een wonder dat ze elkaar hebben leren kennen. Net zo als ze hun verschillen hebben leren accepteren, hebben ze geleerd zich in […]