Ieder jaar kijkt Marijse uit naar de komst van de ooievaars, die steevast een nest maken op het dak van haar huisje in het bos. Ze komen uit Afrika, weet ze. Een passerende pelgrim heeft haar eens verteld dat het daar zo warm is dat de zon de huid van de mensen zo bruin als boomstammen gebrand heeft.
Marijse laat zich zelden in met de mensen uit het dorp. Maar wie advies over kruiden nodig heeft, of het nu voor hoofdpijn is of voor een ongewenste zwangerschap, kan steeds bij haar terecht.
Het is nog winter als de dorpelingen, de zwartgeklede pastoor voorop, haar komen halen. Die lente bouwen de ooievaars hun nest op het dak van een verlaten huisje.

@Hekate. Mooi! Ik zie het huisje voor me. De laatste twee zinnen hadden wat mij betreft wat meer verpakt, geheimzinniger gemogen.
Eens met Han. De titel hoeft niet verklaard.
@Hekate: gewoon mooi
Bedankt iedereen. Ik denk na over de laatste twee zinnen. Wil het ook niet te cryptisch maken.
Mooi stukje. Ik zou de titel veranderen, daar geef je te veel mee weg.
Hekate, prachtig!
Heel mooi!