Ik geloofde nooit in sprookjes. Voor mij geen prins op het witte paard. Een huwelijk of relatie is doodeenvoudig werken, werken en nog eens werken. In mijn geval werkte het niet meer. Of juist wel? Want volkomen onverwachts doemde daar de prins in de witte sneeuw op, oftewel ik werd smoorverliefd. Mijn sneeuwprins, zelf ook nog aan de jonge kant, had echter twee piepjonge kinderen. Zat ik daar als moeder van een stel grote pubers wel op te wachten? Deze week ging ik met mijn lief en zijn kids een dagje er op uit. En wat schetst mijn verbazing, ik werd opnieuw verliefd. Op een heerlijk blond krullenkoppie en zijn grotere broer. Dank u mejuffrouw ooievaar voor dit verlate pakketje.

Ontroerend, Mara, heel mooi!
mooi Mara, je hebt nu ook de kinderen in je hart gesloten