“Ach,”zei de tabaklobbyist “Ik doe gewoon mijn werk. Als ik me druk moest maken om elke slampamper die mij een moordenaar noemt, had ik nu waarschijnlijk een licht verhoogde bloeddruk.” “Zo is het maar net”, antwoordde de wapenlobbyist “zouden ze begrijpen hoe wetten tot stand komen en weten ze wel […]

Betsy genoot nogal wat belangstelling, niet alleen van het dagelijkse publiek in de zoo, maar ook van de mannetjesolifanten aldaar. De mannetjesolifanten wierpen vaak veelbetekenende blikken in haar richting: speels, ondeugend, verlangend, soms een beetje stiekem. Jeugdige blikken uit oudlijkende ogen. Betsy liet zich die blikken best welgevallen. Zoals aantrekkelijke […]

Schoppend en beukend zoekt het zoute water een zwakke plek in duinen en zeeweringen. Verder landinwaarts buigt bruin verdord riet zich tot het breekpunt. Mussen schuilen onder pannen terwijl regen horizontaal de open vlaktes teistert. Zigzaggend over rottende bladeren langs afgebroken dode takken en plassen water haast hij zich naar […]

Ergens in Nederland brandde, tot diep in de avond, een lichtje. Er werd feest gevierd. Want eerder op de dag werd hij, Minister Jeroen Dijsselbloem, genoemd. Pappa en Mamma kwamen langs om hem te feliciteren. De kinderen kregen toestemming om een dagje niet naar school te gaan. En tot besluit […]

In de loop der jaren zijn wij een soort van vrienden geworden, het oudere echtpaar en ik, Boogje. We treffen elkaar één keer per maand op woensdag bij mijn voordeur. Soms vraag ik ze binnen, soms niet. Soms stappen ze mijn drempel over, soms niet. Alles in volkomen wederzijds respect […]

Van de boom in de slingers, en kijk, daar loopt een piek door een dal. Kerstballen en engelenhaar, lichtjes, kaarsen en suikerkransjes met van die onmogelijk harde disco dip korreltjes, die vooral in oude vullingen blijven zitten. Kerst doet iets met mensen: en ik vraag me soms af: wat?. De […]

Zij ontwaakte vroeg en kwam naar buiten uit haar verblijf, terwijl de andere vrouwtjesolifanten nog even doorgingen met slapen, alleen maar omdat William daar was en tegen haar sprak. Soms begreep zij bijna letterlijk wat hij zei, vooral op dagen dat hij wat triester, ongeruster of opgewondener was dan gewoonlijk. […]

Bovendien sprak hij met haar. Elke morgen, wanneer hij de verblijven schoonmaakte en van vers stro en voedsel voorzag, vertelde hij haar over zijn leven, over zijn kleine beslommeringen, over zijn dagelijkse zorgen, over zijn zeldame momenten van geluk en euforie. Niet altijd begreep zij letterlijk wat hij bedoelde. Olifanten- […]

In vrijheid hebben olifanten vrijwel geen natuurlijke vijanden. Alleen menselijke vijanden. Waarom dan kijken olifanten triest, zelfs in vrijheid ? De oude man die nog niet echt oud was, was nieuwsgierig naar de redenen en geintrigeerd door een plausibel antwoord. Sinds vele jaren werkte hij als olifantenverzorger in de zoo […]

Snel scheur ik het papier van oma’s pakje. Er zit iets groots en zachts in. Oma volgt al mijn bewegingen. Haar ogen glinsteren. ‘Ik heb het nagevraagd,’ zegt ze. ‘Stel je voor dat er per ongeluk PSV of Feyenoord op had gestaan. Dat kan natuurlijk niet.’ ‘Ajakkes,’ roep ik vol […]

Hier, in de zoo, was zij alleen. Er waren andere vrouwtjesolifanten met wie zij samenleefde en communiceerde en baadde. Het was goed. Maar het was niet hetzelfde als met William. Zij herinnerde zich weinig of niets van haar vroegere leven, als olifantenjong ergens ter wereld in een andere zoo. Maar […]

Jezus, wat wordt het weer een feest deze kerst. Ik kan niet wachten op de lijstjes en overzichten die het jaar samenvatten in een avondje televisie of een deeveedeetje in 3D stijl. Soms zijn er dagen in augustus dat ik er al naar verlang. Het glazen huis, een ‘TOP‘ duizend, […]

Tussen haakjes: zijn naam was William. Het werd nog niet eerder vermeld. En het maakt echt niet veel uit. Maar laten we de olifantenverzorger, een oude man die nog niet echt oud was, eindelijk een naam geven. De grote, impressionante vrouwtjesolifant, op haar beurt, was ook nieuwsgierig naar haar verzorger. […]

De olifanten waren meestal rustig. Groot, indrukwekkend en majesteitelijk. Kinderen in het publiek hielden van de olifanten omdat zij, ondanks hun grootte en imposantheid, altijd een indruk van vertrouwen inboezemden. Volwassenen in het publiek hielden van de olifanten omdat zij meestal wat triest keken, hetgeen een gevoel van herkenning en […]

Met hun droevige olifantenogen staarden zij terug naar het publiek. De blikken in hun ogen waren altijd wel enigszins anders: soms nieuwsgierig, soms melancholisch, soms gezapig, schijnbaar alwetend, afhankelijk van hun dagelijkse stemmingen en van hun individuele karakters. Het publiek merkte dat niet of nauwelijks op; voor hen waren de […]