Zij ontwaakte vroeg en kwam naar buiten uit haar verblijf, terwijl de andere
vrouwtjesolifanten nog even doorgingen met slapen, alleen maar omdat William daar was en tegen haar sprak. Soms begreep zij bijna letterlijk wat hij zei, vooral op dagen dat hij wat triester, ongeruster of opgewondener was dan gewoonlijk. Hij was alleen, zonder vrouw of kinderen. Op een bepaalde manier begreep zij dat. Zij was ook alleen. In haar oorspronkelijke wereld, die van Tanzaniaanse savannes indien zij die ooit zou hebben gekend, zou zij in een grote kudde geleefd hebben. Een grote kudde van olifanten met hun jongen. Vrouwtjesolifanten die om beurten de zorg en bewaking over de jongen waarnamen. Grazend op onmetelijk lijkende savannes die uiteindelijk klein waren.
« DE OUDE MAN EN DE OLIFANT (10)
Kerstsomber »
« DE OUDE MAN EN DE OLIFANT (10) Kerstsomber »
Fictie
DE OUDE MAN EN DE OLIFANT (11)
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Jozef Faucompret of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« DE OUDE MAN EN DE OLIFANT (10) Kerstsomber »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
“Grazend op onmetelijk lijkende savannes die uiteindelijk klein waren.”
@ Jozef: ik zou toch wat voorzichtiger zijn met de poëtische kracht van zichzelf tegensprekende zinnen. Aangenomen dat je een beeldend, beschrijvend verhaal wil vertellen, is het erg verwarrend om niet zo oude, oude mannen en onmetelijke maar kleine savannes voor te stellen.