Met hun droevige olifantenogen staarden zij terug naar het publiek. De blikken in hun ogen waren altijd wel enigszins anders: soms nieuwsgierig, soms melancholisch, soms gezapig, schijnbaar alwetend, afhankelijk van hun dagelijkse stemmingen en van hun individuele karakters. Het publiek merkte dat niet of nauwelijks op; voor hen waren de olifanten onveranderlijk. De apen waren grappiger en speelser, vol van rusteloze energie. De tijgers en leeuwen waren intimiderender door hun gracieuze, sluipende bewegingen. De krokodillen waren vreesaanjagender omwille van hun schijnbare ombeweeglijkheid die hen er vaak als standbeelden of replica`s van henzelf deden uitzien, tot zij plotseling bewogen of hun muilen opensperden of sloten, tot zij met onvoorstelbare snelheid in hun poelen doken en het publiek de adem benamen.

@Jozef, het moet me van het hart. Ik vind het niet leuk dat je zoveel stukken achter elkaar plaatst.
Om verschillende redenen.
1. Je neemt veel plaats in op de homepage. Nu sta je met twee verhalen bij de 5 meest recente verhalen, eerder vandaag nam je zelfs vier plaatsen in.
2. Wanneer mensen even komen lezen, zoeken ze verscheidenheid. Wanneer ze dat niet vinden, kunnen ze om die reden afhaken.
3. De verhalen horen bij elkaar, vormen in feite samen één verhaal. Dat zijn verhalen van veel meer dan 120 woorden.
Ik lees graag langere verhalen, maar niet op deze versnipperde manier.
Je zou me nog kunnen boeken wanneer je dagelijks één verhaal zou plaatsen. Of hooguit twee.
En olifanten stinken. Da’s ook een groot nadeel en weet je hoe laat het is als een olifant op je site gaat zitten? of was het nou tuinhekje? In ieder geval tijd voor een nieuw hekje….