Schoppend en beukend zoekt het zoute water een zwakke plek in duinen en zeeweringen. Verder landinwaarts buigt bruin verdord riet zich tot het breekpunt. Mussen schuilen onder pannen terwijl regen horizontaal de open vlaktes teistert. Zigzaggend over rottende bladeren langs afgebroken dode takken en plassen water haast hij zich naar huis. Het donkere laantje is gevaarlijk als het stormt. Plots hoort hij een kreunend kraken, voor hem komt grond in slow motion omhoog. Wortels verliezen hun houvast, aarde zwiept door de lucht, een bekende bejaarde reus sterft. Even staat hij stil bij de gevallene, zijn ogen zoekend over de geteisterde bast. Hij leest: John hartje Danielle, en denkt glimlachend: die ouwe knoest heeft het langer met haar volgehouden dan ik.
« Dijsselbloem denkt na
DE OUDE MAN EN DE OLIFANT (13) »
« Dijsselbloem denkt na DE OUDE MAN EN DE OLIFANT (13) »
Fictie, Liefde, Natuur
Gekerfd
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van G.J. van Gisteren of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Dijsselbloem denkt na DE OUDE MAN EN DE OLIFANT (13) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Sfeervolle beschrijving met een onverwacht, maar heel erg passend einde. Mooi stukje.
Mooi!
Mooi G.J.
Alles vergaat, ook oude reuzen, als je maar lang genoeg wacht.
Dat is de boodschap van Moeder Aarde.
@Hay, @Desiree, @Boogje, Dank u vriendelijk 🙂