In de loop der jaren zijn wij een soort van vrienden geworden, het oudere echtpaar en ik, Boogje.
We treffen elkaar één keer per maand op woensdag bij mijn voordeur. Soms vraag ik ze binnen, soms niet. Soms stappen ze mijn drempel over, soms niet.
Alles in volkomen wederzijds respect voor en oprechte interesse in elkaars overtuigingen, mogelijkheden en onmogelijkheden.
Soms kilometers van elkaar verwijderd, maar vaker in volledige overeenstemming in onze benadering van de wereld en hoe wij omgaan met haar bewoners.
De meerderheid kotst ze uit, maar ik ben een beetje van ze gaan houden.
Laat hun God weg uit hun boodschap. Liefde en respect rest ons.
Laat ‘Jehova’s’ weg als verwijzing naar en mooie mensen blijven over.


@boogje
Dit is de ware kerstgedachte. Mooi verteld.
Liefde en respect resten ons. Is dat een goede zin?
rest ons misschien?
Dat is wel beter ja Desiree.
En dank voor het compliment 🙂
Een goed stukje, dat je aan het nadenken zet. Ik mag dan wel vinden dat Jehova’s en leden van andere sektes aan tunnelvisie leiden; als dat je enige gedachte is, heb je zelf ook last van dat verschijnsel. Het kan nooit kwaad je eigen overtuigingen regelmatig eens tegen het licht te houden en je af te vragen of je echt overal zo zeker van kunt zijn.
😉 precies.
Goed stukje! Het is normaal om te labels te hebben en gebruiken en het is maar weinigen gegeven om los daarvan de mens te zien. De meeste mensen zijn hun patroon, maar soms, heel soms zien we ons eigen patroon. Wat mij betreft respect naar (bijna) iedereen, los van of dat respect retour komt. Dat betekent overigens nog niet dat je iemands waarden goedkeurt.
Ik zie nu dat ik schreef ‘aan tunnelvisie leiden’. Oeps!
Als je had geschreven ‘naar tunnelvisie leiden’ had het best kunnen kloppen hahah