Hisse trekt de pijl uit de borst van haar voormalige eigenaar en wrijft het bloed er met de zoom van haar hemd af. ‘Je had van mij af moeten blijven, Leif,’ zegt ze ernstig. De wolfshond heft zijn kop en jankt opnieuw. ‘Rouw je om hem, Bor? Dat verdient hij […]

Het lange wezen kijkt me aan met die grote oogachtige lens, tenminste dat denk ik. Het is onmogelijk te peilen welke communicatie er precies gaande is, mijn menselijke zintuigen zijn hier mijn grootste beperking. Destijds, toen officieel duidelijk werd dat de ruimte niet van ons alleen is, mocht ik namens […]

Land van water Golven beuken Breuken in de rand Van het laaggelegen land Land van water Dijken staan Geworteld in het land Drijvend in het zand Land van water Vroeger of later Zullen de dijken bezwijken Zullen golven binnenstrijken Land van water Ooit was je boven Zal iemand geloven Dat […]

Vandaag vijfenveertig jaar geleden haalde ik mijn HBS-A-diploma. Ik denk terug aan jou. We waren stapelverliefd. Uren in ‘ons’ parkje, praten over alles en niets. En zoenen, natuurlijk, heel veel zoenen. Bellen vanuit een telefooncel, een hele avond voor een dubbeltje. Die zomer ging het mis. Onverwacht ging ik met […]

Als school volgen we een protocol wanneer leerlingen van dichtbij geconfronteerd worden met de dood. Vandaag was zo’n dag. Na tijd voor gesprek, luisteren, stilte en gebed gingen we kaarten schrijven. Ik ga hier niet benoemen wat mijn leerlingen schreven. Wel dat ik trots op hen ben. En hoop heb. […]

Toen ik uit de buik van mijn moeder kwam, zei de dokter allereerst: “O jee” en daarna “Het is een meisje!” Mijn moeder was blij met mij, mijn vader is hard weggerend vanwege mijn scheve oogjes en dikke tong. Ik vind hem ook niet mooi, we zijn beter af zonder […]

Tijdens mijn ochtendwandeling met de hond loop ik langs een bushalte. Er staat een jongedame. Terwijl ik langs haar loop kijkt ze met glazige ogen door me heen. Ze zegt iets, waarvan ik aanneem dat een groet is. Beleefd groet ik terug. Maar ze mompelt onverdroten verder, starend naar iets […]

14 Mei 2017 Dirk Kuijt schiet met een hatrick de club naar het landskampioenschap. De Feyenoorders, die het hele jaar bovenaan staan, hebben het zó verdiend. Ik was zo zenuwachtig, durfde niet te kijken na het debacle van vorige week. Dan toch om 16.15 uur op mijn smartphone gekeken en […]

Aadieieie, het is hier die kampong! Zij hebben mij vastgemaakt met riemen! Ik kan zo niet naar mijn kinderen, die moeten toch naar school! Zij moeten mij losmaken, ik moet weg! “Mevrouw Nama Keluarga is met de matras op haar rug, met Zweedse banden en al, de afdeling op komen […]

Zo, de koekjes staan klaar voor mijn eigen kousenjuffrouw. Het is alsof ze mijn eigen dochter is, zo vertrouwd zijn we. Ze neemt altijd de tijd voor me, heeft zelfs de thuishulp voor me geregeld. “De stagiaire vroeg waarom ik juist bij Mevrouw Wachter koffie blijf drinken. Ik heb haar […]

Mijn oren jeukten, een biechtmarathon, daar leek het eigenlijk wel veel meer op, een cadeau die ik alleen maar uit beleefdheid aanvaardde. Ze hadden het over goddelijke marsmannetjes, de wonden van Christus, en de kruisen die ze droegen om het afstaan van hun koekoekskinderen… Bijna iedere zuster had wel minstens […]

De bitterheid naar Margreeth wordt steeds groter. Het accepteren van begrip en vergeving betekent een vlucht. Hiermee zou Wouter ontkennen wat eens gebeurde. Terwijl gelijktijdig zijn niet-relatie met Veronique van een geheel andere orde is. Een andere dimensie. Wouter hoort zichzelf verder praten. Langzaam rond hij de toespraak af. Heft […]

Door dit soort blikken, weet Wouter, zijn oorlogen ontstaan. Hier stoppen rede en logica. Hier komt alles samen. Veronique zien en door haar gezien worden, verbindt op een onnavolgbare wijze. Het risico op aan te richten verdriet wordt niet zozeer aan de kant geschoven, maar telt gewoon niet mee. Alsof […]

Die ogen doen hem een gelukservaring beleven als zij hem aankijkt. Echt aankijkt. Om dan huiverend wat woorden te wisselen. Woorden die voor hem als predikant zo belangrijk zijn. Maar bij Veronique valt de inhoud in het niet bij de beleving. Haar ogen zien is leven. Is naar binnen kijken. […]

De afgelopen jaren, de woede weg, de boosheid opgeborgen. Nu een mildheid die aan tederheid grenst. Deze vindt Wouter veel moeilijker te hanteren. Al zijn preken over vergeving ten spijt. Zeker nu Veronique zijn leven binnengewandeld is. Met ogen die hem doen denken aan het vennetje waar hij ooit zijn […]