Biografie van Han Maas
Statistieken van Han Maas
Leeslijst van Han Maas
Zou het nu nog kunnen, een sketch van de Tegenpartij waarin Nederland wordt opgedeeld naar voorbeeld van de thuislanden in Zuid-Afrika? Het westen van Nederland wordt Blankland, voor buitenlanders alleen toegankelijk met een pasje. Drenthe wordt Turkenburg. ‘Het voordeel is dat je in je eigen land naar Tunesië op vakantie […]
Ik word ingehaald door elektrische bakfietsen met schuddende kinderen erin met hesjes aan. De bestuurders zijn zelf haast nog kind. Ze worden losgelaten op de plek waar ik vroeger cowboytje speelde. Ik heb medelijden met ze, want willen ze in hun vakantie niet vrij zijn en zelf uitkiezen met wie […]
‘Geen wapentuig,’ gruwelde mijn vader door de oorlog nog na. Dus liep ik met een eind hout op straat cowboytje te spelen. De buurvrouw schiep een precedent door mij een waterpistooltje te geven. ‘Jij bent dood.’ ‘Nee jij.’ ‘Nee, want ik schoot eerder.’ Onderhandelen leerde je op straat. Ruziemaken en […]
‘Nee meneer, ik wil geen bloemen. Die horen bij een verjaardag of een bruiloft.’ ‘Dat is natuurlijk uw keuze, mevrouw, maar het leukt wel op.’ ‘Voor wie? Ik ben dan toch de pijp uit, of liever gezegd, een paar uur erna. Die bloemen gaan direct op de grote hoop.’ ‘Hoeveel […]
‘Het weer is niet best, veel regen en wind.’ De tekst op een ansichtkaart? Nee, een stafmedewerker spreekt patiënten toe die naar een ander ziekenhuis worden gebracht. ‘Waarom moeten we weg, we zijn toch nog niet beter?’ is een helderdere vraag dan de verklaring van het hoofd van de afdeling […]
‘Ach meneer Willem, trekt u zich vooral niets aan van feministen die sprookjes willen veranderen. U bepaalt tenslotte dat Máxima die diamant op haar hoofd draagt. Ik hoop dat u het banket smakelijk naar binnen heeft getimmerd. Uiteraard met zilveren bestek. Want plastic waait zo de Theems in, richting Noordzee. […]
En toch mis ik haar ansichtkaart. Ze stuurde altijd dezelfde, met twee postzegels erop. Een inhoudsloos verhaal waarin veel stond. Geschreven in een ouderwets priegelig handschrift. ‘… je weet wel, ze staat hier ieder jaar. Nou, ze doet de naam van het Zwarte Potenkamp wel eer aan. Tjonge, wat een […]
De macaroni was zuur, dát had op de ansichtkaart moeten staan. Maar dat was pas op de laatste avond van het driedaagse schoolreisje toen de kaarten allang waren verstuurd. De macaroni zat achter zijn bril toen de heer Vreeswijk ’s avonds niet goed was geworden. Kreeg ie nog op z’n […]
Ze vraagt hem herhaaldelijk niet meer te schrijven. ‘Dan vergeet die jongen wie ik ben’ – dat zou nu juist het beste zijn. ‘En die jongen kan er niets aan doen,’ zegt hij dan alsof het haar schuld is. ‘Ik heb het allemaal voor jullie gedaan.’ ‘Mama, een ansichtkaart van […]
Ik heb ook door weer en wind met een zware tas achterop gefietst. Die tas was zo zwaar dat hij langs mijn achterwiel zakte. Ik deed dat voor mezelf. Kok dacht al fietsend op weg naar het Torentje aan het landsbelang. Hij zag een rode deur en wilde hem paars […]
0
Recente reacties