‘Nee meneer, ik wil geen bloemen. Die horen bij een verjaardag of een bruiloft.’
‘Dat is natuurlijk uw keuze, mevrouw, maar het leukt wel op.’
‘Voor wie? Ik ben dan toch de pijp uit, of liever gezegd, een paar uur erna. Die bloemen gaan direct op de grote hoop.’
‘Hoeveel ansichtkaarten denkt u nodig te hebben?’
‘U bedoelt rouwkaarten.’
‘Nee, ansichtkaarten. Een paar dagen na uw crematie sturen we die uit uw naam. Een fijn gevoel voor de nabestaanden: zon, zee, strand… Het is de beeldvorming, hè.
En dan wil ik ook graag uw vingerafdruk.’
‘Waarvoor? Ik heb geen paspoort nodig, ik ga nooit naar het buitenland op vakantie. Altijd naar IJmuiden. Doe dan maar ansichtkaarten met de Hoogovens erop.’
« Laat je niet kisten
Versierpoging »
« Laat je niet kisten Versierpoging »
Column, Fictie, Maatschappij, Mensen
Dela heeft het voor elkaar
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Laat je niet kisten Versierpoging »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Poe, gelukkig fictie.
@Lousjekoesje. De actualiteit is helaas geen fictie.
Na het lezen van ‘Laat je niet kisten’ door José is mij dit stukje ook duidelijk. Als je dit nieuws al hebt vernomen is het vast wel meteen duidelijk.
@Lousjekoesje. Dat denk ik ook. Ik heb het gisteravond al geschreven.
Mooi verwoord. <3
@Ingrid. Dank je wel!