Een man met een donker pruikje, aangeplakte zwarte borstelsnor en een hoedje op.
Zaterdagavond, eigenlijk te laat voor mij, maar ik mocht toch naar het zwart-witte humoristische beeld kijken.
Als ik hem weleens op tv zag in een andere hoedanigheid, kon ik niet geloven dat hij het was: Dorus.
De komische melancholie verpakt in een oud matrozenshirtje met daaroverheen een stoffige stofjas. Uit het knoopsgat stak een wit, papieren bloemetje. Ik meen een margrietje.
In een gezellig decor van bijvoorbeeld een dorpspleintje deed hij een sketch of zong hij een liedje, over twee motten in zijn oude jas en pril geluk. Hij werd begeleid door ‘meneer Cor Steyn’. Beiden veel te jong gestorven. Ook toen was geluk niet altijd gewoon.
« Goede oude tijden
« Goede oude tijden
Cultuur, Maatschappij, Mensen
Dorus
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Goede oude tijden
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties