De bitterheid naar Margreeth wordt steeds groter. Het accepteren van begrip en vergeving betekent een vlucht. Hiermee zou Wouter ontkennen wat eens gebeurde. Terwijl gelijktijdig zijn niet-relatie met Veronique van een geheel andere orde is. Een andere dimensie. Wouter hoort zichzelf verder praten. Langzaam rond hij de toespraak af. Heft […]

Door dit soort blikken, weet Wouter, zijn oorlogen ontstaan. Hier stoppen rede en logica. Hier komt alles samen. Veronique zien en door haar gezien worden, verbindt op een onnavolgbare wijze. Het risico op aan te richten verdriet wordt niet zozeer aan de kant geschoven, maar telt gewoon niet mee. Alsof […]

Die ogen doen hem een gelukservaring beleven als zij hem aankijkt. Echt aankijkt. Om dan huiverend wat woorden te wisselen. Woorden die voor hem als predikant zo belangrijk zijn. Maar bij Veronique valt de inhoud in het niet bij de beleving. Haar ogen zien is leven. Is naar binnen kijken. […]

De vochtblaasjes sprongen, ik omzwachtelde mijn handen en ik ging werken. Punt. Met drie kinderen en ééntje op komst waren centen geen overbodige luxe. Maar op de dag dat mijn verbanden begonnen te bloeden, moest ik toegeven dat ik op die manier onmogelijk verder kon blijven werken. Toen ik dit […]

De afgelopen jaren, de woede weg, de boosheid opgeborgen. Nu een mildheid die aan tederheid grenst. Deze vindt Wouter veel moeilijker te hanteren. Al zijn preken over vergeving ten spijt. Zeker nu Veronique zijn leven binnengewandeld is. Met ogen die hem doen denken aan het vennetje waar hij ooit zijn […]

Zeventien jaar zou ze nu geweest zijn. Alleen de eerste zes jaar hebben ze samen meegemaakt. Zij ging alleen de weg aan de andere kant van de dood. Margreeth en hij aan deze kant. Ook alleen. Al bleven ze samen. De woede van Margreeth begreep hij. Al trof hem in […]

Twee gemiste oproepen van een onbekend 06-nummer. Geen voicemail. Ze drukt op het groen. ‘Met Manos.’ Adem stokt. Hart dondert naar beneden. Manos. En het is zijn stem. Hoe – ‘Hallo?’ ‘Met Vera,’ zegt ze schor. ‘Eh… Sorry. Ken ik u?’ Ze slikt iets weg. ‘Ik was gebeld door dit […]

Als ik aan jou denk, zie ik weer je handen -getekend door de tijd- vol rimpels en vlekken. Altijd waren ze in bedrijf: met aardappels schillen, sokken stoppen, koper poetsen en andere werkzaamheden. Ik denk aan die middag dat mijn handen mochten meebewegen op jouw ritme. Met voorzichtige vingers trokken […]

Hij voelt de passie die zo in strijd is met rust en kalmte. Met vreedzaam je tijd uitzitten. Genoegen nemen met. Nee, zijn geest en lijf schreeuwen om verbinding. En dwaas die hij was. Hij vond ze. In twee ogen. Wetende ogen. Ziende ogen. Gevende ogen waar hij zo graag […]

‘Als je terugkijkt en niet heel veel ziet om trots op te zijn, dan is de tijd gekomen dat je om je heen gaat kijken’ vervolgt hij. ‘En zie je veel wat je blij maakt. Wat je kan vervullen met dankbare tevredenheid. Wat rust geeft. Gelijktijdig kijk je vooruit. Gepaard […]

Nadat de meeste gasten aan hun derde of vierde glas toe zijn, staat hij op voor zijn speech. Jawel, een speech, dat verwacht men nu eenmaal van hem. Dat hij een week studeert op wat hij van de kansel (s)preekt, komt bij de meeste mensen niet op. Eigenlijk is hij […]

Onaflatende jeuk is een kwelling die ik mijn ergste vijand nooit zou toewensen. Je zou van minder gek worden. Het was maar een magere troost dat ik er op de juiste plaats voor was. Ik krabde mijn handen helemaal open, bij bewustzijn en buiten bewustzijn. Mijn echtgenoot maakte me meer […]

De stemming zit er goed in, je merkt het bij binnenkomst. Een drinkgelegenheid, geopende deuren met annex daarnaast, die uitnodigende dansvloer. Muziek niet al te hard, nog niet zo laat. Licht lentelucht lijkt deze schemeravond op mysterieuze wijze nu al lichtvoetig te maken. Uitgelaten, wervelend beweegt zich de massa richting […]

Het geluid van de weide omgeving mengde zich met de geur van het boerenleven. De koeien die een eindje verderop stonden te grazen snoven en herkauwden hun dagelijks bestaan. Ik stelde me voor hoe het briesje met haar haar zou spelen en hoe zij deze perfecte stilte aan zou horen. […]

Tevreden herkauwend liggen Lia en Mia schouder aan schouder op deze warme zonnige namiddag tussen boterbloemen en fluitekruid. ‘Mia, ik heb zo’n nare hap gras gegeten, zelfs met het herkauwen is het zo vies bitter.’ ‘Spuug dan uit, Lia, waarom zal je dat gaan herkauwen, je vindt het toch niet […]