Eerlijk gezegd heb ik er niet zoveel mee, borduren. Misschien komt het door mijn handwerkjuf op de basisschool. Zij kon mij als linkshandige niet goed uitleggen hoe ik moest breien. En dus bleef ik wekenlang kruissteken maken.
Gepriegel, dat vind ik het, niks aan.
Toch heeft deze handarbeid me een keer geraakt.
In Antwerpen zag ik een enorme quilt van allerlei losse onderdelen met namen erop van AIDS-slachtoffers. Ik zag de zorgvuldigheid van alle kruissteken. Ik stelde me de betrokkenen voor die hun bijdrage eraan hadden geleverd. Mensen die hun geliefde hiermee eer bewezen.
Hier maakte klein prutswerk dus deel uit van een groter doel. De losse namen werden samen één grote herinnering.
Veel kleine steekjes maakten samen iets groots.
Heel mooi, Lisette! <3
Prachtig, Lisette!
Een mooie gedachte: ‘klein prutswerk maakt deel uit van een groter doel’.
Je stukje ademt een fijne sfeer.
Mooie herinnering, Lisette. Ik kan me voorstellen dat het kleed indrukwekkend was.
@Ton: dank je wel
@Nel: dank voor het compliment!
@nyceway: klopt
@Lisette, mooi?
@nancy B: met dank
Dat is zeker een indrukwekkend stuk handwerk…
Je stukje doet me denken aan mijn linkshandige zus: mijn moeder leerde haar breien door tegenover elkaar aan tafel te gaan zitten, dan kon ze mij moeder in spiegelbeeld nadoen.
@Alice, ik vrees,dat mijn eigen onhandigheid ook een deel van het verhaal was…
Groots Lisette
@Levja: ik word er klein van…
Lisette, bij jou zit zeker geen steekje los!
@Hadeke: ben blij met je conclusie!