Ik zie haar meteen staan als ik de museumzaal binnenloop, ze staat voor mijn favoriete witte werken van Malevich. Haar silhouet is oogverblindend. Ik probeer me te bedenken wat voor persoon bij z’n prachtig silhouet zou kunnen horen. Ik schrik op uit die overpeinzingen als ik bijna tegen haar op […]

Goort Perdam, Flierefluiter en Fons zitten zwijgzaam rondom een knapperend houtvuur. De kruik gaat rond. Niet een keer maar tig keer. Ze hebben een dilemma dat zich niet een twee drie laat oplossen. Het gemeenschappelijk besef smaakt zuur en lijkt niet weg te spoelen met jenever. Tot op de bodem […]

Vanaf hun vijftiende kennen ze elkaar: Nico en Tine. Onafscheidelijk, vreugdevuurtje na vreugdevuurtje. Van ’s morgens vroeg tot laat in de avond. Eerst zonder, later met filter vervuilen ze elkaars lichaam. Een slecht stel dat toch niet zonder elkaar kan. Wanneer zullen we eindelijk de stap durven zetten, vraagt Nico […]

Volop in het leven. We gingen naar school, waren onzeker, hadden lol, gingen uit… Mijn klasgenoten uit Volendam waren ontroostbaar. Maar zij hadden geluk gehad. Zij gingen geregeld naar café Het Hemeltje maar net niet tijdens die bewuste oud en nieuw viering. Twee van mijn medescholieren zijn er omgekomen. Een […]

Ik sta in de kantine van hockeyclub ’t Kromme Stickje. Eigenlijk moet ik zeggen clubhuis. Een kantine is meer een woord voor voetballers. In een clubhuis eet je garnalenkroketten. In een kantine frikandellen. In een kantine drink je bier, heel veel bier. In een clubhuis wijn en cocktails. Betere wijn […]

Is het een misverstand dat Miss World geen verstand heeft? Mag ze zich in een bikini niet meer laten bewonderen? Bij haar volle verstand staat de rondemiss te wachten tot ze mag optreden. Een bescheiden kusje op de drooggeveegde wang van de wielrenner die hopelijk zonder testosteron verhogende middelen de […]

Paul Simon trad afgelopen weekend voor het laatst in Nederland op. Hij hoort tot de generatie van zangers die ik vanaf mijn tienertijd volg: Bob Dylan, Paul McCartney, Neil Young, Boudewijn de Groot. Ze zijn als het ware altijd bij je, hun melodieën en tekstfragmenten draag je met je mee. […]

Common sense lijkt haar greep op welvarend Britain te verliezen. Het vlaggenschip der Commonwealth ligt op ramkoers, terwijl aan stuurboord de bal wat heen en weer wordt gekaatst. In dit ongunstig getij mag Theresa alle zeilen bijzetten. Besprekingen over een niet geheel vrije aftocht zijn gaande, als tweede stuurman Johnson […]

We lachen en duiken in de golven Zouter dan zout Frisser dan fris Ik let niet op en ga kopje-onder Zwembroek op mijn knieën We lachen als kinderen Maar niet elkaar uit We zijn kinderen Een dagje uit Met zand in onze ogen zien we alles helder Zo zou het […]

Dagenlang droog en zonnig aan de Zeeuwse Riviera. De campings zijn open en lopen weer vol. Zo kan Harm ongemerkt weer lekker douchen. In de winter is het leven op straat veel moeilijker. In de zomer doet hij zich voor als campinggast en koopt hij wat douchemuntjes voor zijn eigen […]

‘Kan jij ook niet slapen?’ ‘Anders zat ik hier niet. Pas op, er ligt nog glas.’ ‘Waarom hebben we ruzie?’ ‘Weet ik niet. Thuis hebben we nooit ruzie.’ ‘Zelfs de glazen zijn stuk.’ ‘Scherven brengen geluk.’ ‘Geldt niet voor glas.’ ‘Even weg van huis: het werk, de kinderopvang, afspraken na […]

Nu keek ik even omhoog in de richting van de deuropening. Met de achterkant van de blauwe handschoen duwde ik een weerbarstige rode lok achter mijn oor. Een natte plek tot gevolg. Ik zweette peentjes. Mijn ogen zochten die van Tijmen. Hij keek mij minachtend aan. Ik slikte een brok […]

Mijn oma maakte het iedere zondag. Hemelse modder, uitgeserveerd in de zondagse kamer, op een hemelse tafel op, een hemels tafelkleed, voorzien van beste servetten en bestek en borden. Smullen. Maar niet van oma. Oma was een norse dame, ietwat ijdel. Wat zeg ik ietwat? Volledig. Een Misses Bouquet avant […]

De dood is een overgangsfase. Het wachten op het paradijs op aarde, voor hen die in de hemel zijn. De slip, de klap, het donker en het ontwaken. Ik wist meteen dat ik dood was. Alles ziet er bedrieglijk gewoon uit, maar in de kleine dingen blijkt het bewijs van […]

In ons lokaal bevond zich het venster op de eeuwigheid. Een verveloos raam van nauwelijks 30 vierkante centimeter. Het was krap maar voor ons schoolkinderen wellicht net ruim genoeg om te ontsnappen aan de greep van een klaslokaal. Buiten wat spinrag, afwisselende luchten had de opening niets bijzonders. Wij echter […]