Om plakjes beleg van elkaar te scheiden, is tussen elke twee een cellofaantje gelegd dat weer in mijn vuilnisbak verdwijnt, in de zak die bij het restafval terechtkomt. Maar wordt dit materiaal dat zijn werk heeft gedaan zelf wel weer gescheiden?
Vier appels in een plastic bakje met daaroverheen gespannen cellofaan, liggen ‘ontkleed’ in mijn fruitschaal.
Een tube tandpasta is verpakt in een doosje; de verpakking van twee stuks, waardoor je veertig cent bespaart, ook nog eens met cellofaan eromheen. De minuscule aluminium afdichtdopjes zijn er met kortgeknipte nagels – zonder leesbril – nauwelijks van te verwijderen.
Druiven in een vervelend knisperend plastic bakje dat nooit meer goed sluit.
Ik neem een kopje koffie met een speculaasje uit een ouderwets Verkade koektrommeltje.
« De heer Vreeswijk en de blote borsten
Marcellofaantje »
« De heer Vreeswijk en de blote borsten Marcellofaantje »
Column, Maatschappij
Onzinnige verpakking
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« De heer Vreeswijk en de blote borsten Marcellofaantje »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Han. Ik begrijp de strekking van je stukje. Toch heeft ook hier ieder nadeel z’n voordeel. Door het gebruik van cellofaan bederven sommige etenswaren minder snel en wordt minder voedsel weggegooid.
@Ewald. Ik gebruik het natuurlijk zelf ook. Maar verpakking in verpakking, appels die ook los verkocht kunnen worden, druiven die ook in een papieren zak kunnen et cetera.
Met je eens, Han, maar gezien de maatschappelijke ontwikkeling zie ik het onnodig cellofaangebruik toch wel op den duur verdwijnen.
Hier dacht ik ook aan bij het zien van het themawoord. Goed zo.
@Lousjekoesje. Dank je wel.
Ik heb wat anders geschreven: Ravage in de keuken. Deels waargebeurd uiteraard.
@Lousjekoesje. Ben benieuwd!