Je lachte met je laatste krachten toen ik zei: ‘Ik doe hem nu in de gleuf.’ Ik zei het zo plat als een floppy is. Liefde is met jou vertrokken, de brieven bij mij bewaard. Opgeslagen en geëtiketteerd.
Maar je zei ook dat ik niet alleen moest blijven.
Je zegt dat je me begrijpt, weet dat ik je niet als vervanging zie en evenmin vergelijk.
Als begrip hetzelfde is als begrijpen zou accepteren niet zo moeilijk zijn. Doen wij dat?
Voel jij mij aan en ik jou zoals ik haar aanvoelde zonder erbij na te hoeven denken? En kennen we elkaar wel of weten we alleen wie we zijn… Welk etiket plakken we?
Houd ik van jou of van mezelf?
Grappig … die dubbelzinnigheid In het begin.
Hopelijk hou je van allebei.
?
@Logee. Dank je wel. Gelukkig is het maar fictie. Ik probeer me voor te stellen hoe moeilijk die situatie is.
Prachtig filosofisch stukje. Nieuwe liefde, afweging en waardering tegen achtergrond van het voorgaande “En kennen we elkaar wel of weten we alleen wie we zijn” Prachtig verwoord @Han!
@Kees. Hartelijk dank!